enduro.nl

Nog even een echte enduro als seizoensafsluiter, Hans Vogels weer iedereen de baas

TWEEDAAGSE SLUIT SEIZOEN AF
Traditiegetrouw vormt de tweedaagse enduro het sluitstuk van het ONK. Met de twee apart tellende dagresultaten kan de eindstand worden opgemaakt en zijn de kampioenen bekend. Naast deze worden ook de winnaars van de tweedaagse gehuldigd. Dit keer lag de organisatie net als in 2002 bij de Enterse Motor Club (EMC). Een club die net als in 2002 zo’n 300 vrijwilligers wist te mobiliseren om dit toefje op de endurotaart prima voor te bereiden en dito uit te voeren. Daarmee is al duidelijk dat de organisatie geen steken liet vallen, en dat kwam omdat er weinig tot niets aan het toeval was overgelaten bij deze 27e editie van de Reggerit. De voorbereiding was op www.tweedaagsereggerit.nl vooraf goed te volgen waarbij vele foto’s en grappige teksten al lieten zien dat bij de club humor een belangrijke plaats inneemt.

VROEGER WAS ALLES ANDERS
Het karakter van de rit is heden heel anders dan toen begin jaren 80 de eerste enduro’s rond Enter werden verreden. Toen was het nog onder het motto hoe natter hoe mooier en zochten de uitzetters de natste akkers uit en als dat niet zo was, zetten landeigenaren de akkers wel flink onder water. Akkers waren indertijd de hoofdmoot van de route, tegenwoordig is er al veel meer sprake van mooie bospassages waar het enduro kruip-sluip-hart opgewonden van kan gaan bonzen.  Het laatste decennium kenmerkt zich ook doordat de club de wat hoger en droger gelegen akkers opzoekt en als het qua nattigheid uit de hand loopt zo’n stuk al snel uit de route of proef haalt. Dat niet alleen om schade aan akkers te voorkomen maar ook om deelnemers niet te veel op kosten te jagen. Motoren kunnen natuurlijk best wel tegen een beetje modder maar om daar nu de hele dag tot aan de as in rond te baggeren is uiteindelijk toch niet echt bevorderlijk voor het mechaniek. Ook de rijder heeft zo zijn eigen beperkingen want urenlang door diepe gleuven rijden vergt veel kracht en uithoudingsvermogen.

DROOG EN TOCH NAT
Met zo’n verwarrende titel moeten er wel vraagtekens rijzen. Toch was het simpel, de eerste dag gaf een behoorlijk droge route te zien en daarna werd het anders. De week voordien was het overvloedige sneeuw die de uitzetters in vertwijfeling bracht en bijna deed besluiten proef drie op een andere plaats te gaan uitzetten. Naar gelang de week vorderde droogde het snel op en zakte het water weg. Zo hoefde niet net als vorig jaar ter elfder ure nog te worden verhuisd naar een andere locatie voor de proef. Wel bleven een aantal akkers dermate nat dat besloten werd die buiten de route te laten. Daarmee namen de asfaltkilometers wel iets toe maar weinig deelnemers die daar een punt van maakten. Nee, de meesten waren zelfs blij. Ook bleek dit afkorten nodig omdat met de aanvankelijk getekende 100km route de laatste inter pas tegen half vijf en dus met schemer de finish zou gaan halen. Met de straftijdspeling van een half uur kwam dat al helemaal niet goed en zo werd de route ingekort tot 92 km.

De eerste dag was het mooi droog en naarmate de dag vorderde werden de akkers echte zandrace banen. Sommige vreesden voor zandverstuivingen en vroegen zich af of er niet gewaterd moest worden! De wedstrijdleiding had het vooraf natter ingeschat en de rijders op dag 1 gestart op B-tijd. Dat bleek erg ruim en wachttijden van 10 minuten bij de tijdcontroles waren geen uitzondering. Volgens de weersvoorspelling zou de tweede dag de zon te voorschijn komen, in dat vooruitzicht werd besloten tot A-tijd. Toen het echter s’nachts vanaf 1 uur begon te miezeren kreeg die A-tijd een heel ander karakter. De leemlaag in de zandgrond van de akkers werd langzaam maar zeker natter en natter, daarmee gladder en voor velen een hele uitdaging. De route en proeven namen verder toe in zwaarte onder de in de ochtend gestaag doormiezerende regen en daarmee werd het na de racedag van vrijdag nog een hele echte enduro (zater)dag. De Entersen verkneukelden zich, dit hadden ze niet verwacht en gewild, maar mooi vonden ze het zeker.

De route was gevarieerd door diverse kruip-sluip-stukken waarbij een flink deel lag in de omgeving van ‘Notter’ tussen de eerste en tweede tijdcontrole. Dit was enduro op zijn puurs. Ook diverse ‘oude’ stukken route van de beginjaren enduro waren opgenomen, en dat was te merken. Daar lagen bij de eerste doorkomst al flinke knippen en of sporen in. Op de ruim 30 bruggen in de route, waarvan de langste maar liefst 13 meter was, was betongaas gespijkerd waardoor uitglijden op de bruggen behoorlijk werd teruggedrongen. Toch maakte een enkeling het te bont door bruusk te remmen of bruusk gas te geven op zo’n brug. Dan volgde een buiteling die in de zachte modder zonder gevolgen bleef anders dan een bruin pak. Wel zorde dergelijk rare acties dat het gaas op enkele plaatsen losraakte wat de organisatie met de vliegende brigade dan weer moest herstellen. Ook was een deel van het, in totaal 200 meter, uitgelegde betongaas op weilanden te vinden waarvan de eigenaar liever geen bandensporen terugvond. Slimme jongens die EMC’ers. Iets minder slim was de actie van 50-plusser Theo van de Helm. Die keek op de route even achterom waar de rest bleef en knalde zo vol op een bussluis. Na een vette knal waren een gebroken sleutelbeen en hand zijn trieste lot. Niet zo’n fijne methode om in het nieuws te komen maar hopelijk kent hij een snel herstel.

Het werden 3 ronden voor de inters en 2,5 voor de nationalen die samen bijna 200 rijders op de been brachten. De circa 60 daglicenties mochten 2 ronden rond. Van deze inschrijvers kwamen er 24 niet opdagen. Voor de vier die al betaald hadden is dat geen probleem. De anderen ondergaan het door de EMC al jaren gevoerde succesvolle navorderingsbeleid onder het motto ‘wie inschrijft betaalt, mits niet tijdig en met een goed alibi afgemeld’.

FLINKE LANGE PROEVEN
Afwisseling niet alleen op de route, ook de proeven boden dat. De eerste ‘Van Wijk en Boerma’ crossproef was uitgezet op een veelheid van aaneengesloten akkers en veldwegen. Vlot lopende en korte trekbochten wisselden elkaar af evenals langere en kortere rechte stukken. Het gas kon erop en zeker de eerste dag was het echt smullen met stevige zandwallen. In deze eerste proef ook een aardigheidje in de vorm van een reusachtig rechthoekig labyrint, eerste 16 keer naar links en dan weer evenzovele keren naar rechts. Eigenlijk een soort spiraal maar dan wel een met lange rechte zijden. De paden waren breed tussen 3 en 5 meter, inhalen was op deze proef van bijna zes minuten (voor de inters) geen enkel probleem.
Hieronder zie je hoe Wilhelm Palthe de proef reed en Jan Egbert Annevelink verzorgde de techniek:

Proef twee ‘Aveco de Bondt’ bevond zich in het buurtschap Notter. Het was een compleet nieuwe proef in en rond het ‘Boode’ bosje en aangrenzende akkers. Adembenemend niet alleen vanwege de mooie omgeving en variatie maar ook de lengte deed velen naar adem snakken. Het bos was een hakhoutbos met heel veel omgevallen bomen waar de proef zich tussendoor wentelde. Als je er al aan durfde te denken was afsnijden hier van nature niet eens mogelijk door de vele omgevallen boomstronken. Enkele boomstronken lagen op de proef, die waren met een beetje beleid makkelijk te nemen. Toch gingen er nog wel enkele rijders in de fout en meestal omdat ze net te langzaam gingen. Alles liep goed af evenals de diverse op- en afstappen op de akkerstukken. Dit proefje vergde een ruime 9 minuten en zoals de insiders het melden, ‘er lijkt geen eind te komen aan dit vele maar wel schitterende gedraai’.

De derde ‘Sismatec’ proef was op en rond een bosje in Rectum waar vaker een proef was uitgezet. De akkers boden allerlei variaties aan bochten waarbij het kiezen van een goede snelle lijn essentieel was. De wallen lagen er snel in maar ook vormden op de tweede wat nattere dag er zich aardig diepe gleuven. Met voldoende gas hoefde men er niet in vast te rijden, anders was het even een duwtje om weer los te komen. Het pad door het bos was vijf a zes meter breed en bevatte veel redelijk natte en daardoor gladde knippen. Velen haalden hier adembenemende capriolen uit. De eerste dag ging het in de tweede ronde met E2 inter Jeroen Klein Kromhof goed mis. Met hoge snelheid kwam hij hard in aanraking met een van de dikke bomen langs de kant. De vliegende dokter Roel Horstra was snel ter plaatse en constateerde een bovenbeen breuk. Geroutineerd deed hij aan shock- en pijnbestrijding omdat het nog wel even duurde totdat de ambulance dit minder toegankelijke gebied zou weten te bereiken.

Rijders die de onheilsplek passeerden werden tot langzaam rijden gemaand daar het slachtoffer nog midden op het pad lag. Een enkeling trok zich niets van de aanwijzingen van marshalls aan en reed hard door. Het spannendste maakte Jan Kocken het. Die minderde geen vaart en kwam zelf in de problemen waarbij hij nog bijna de voor JKK staande motor en hulpverleners schepte. Die mijnheer is na afloop door de wedstrijdleider, evenals een paar anderen die ook in het boekje kwamen, getrakteerd op een diskwalificatie. JKK is nog diezelfde nacht geopereerd en kreeg een pen in zijn been. Het ziet er naar uit dat hij zeer spoedig het ziekenhuis mag verlaten. Proef 6 waar het hier om handelt is later geschrapt  voor alle klassen behalve de reeds gepasseerde E1. De proef duurde een ruime vijf en een halve minuut. Samen brachten de proeven het tot ruim 20 minuten per ronde. Overigens heeft mijnheer Kocken zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag, dat siert hem maar eerst kijken en nadenken en dan iets doen is beter.

DE TWEEDE DAG, NET IETS ANDERS
De route van de tweede dag was identiek en in dezelfde rijrichting als de eerste dag. De tweede dag werden alleen de proeven tegengesteld gereden. Dat ging via een op alle proeven geplaatste zelfbouwbrug van steigermateriaal. Daarbovenop was het startplatform gepositioneerd. Door het verleggen van enkele bochten kon ook de tweede dag ‘van boven’ worden gestart en werd vlak voor de finish de ‘tunnel’ gepasseerd.

Het startplatform werd de tweede dag ook nog brug.

De tweede dag lagen de bochten verkeerd maar dat was duidelijk een mindere factor dan de gladheid tgv de miezerregen. Hierdoor liepen de tijden met zo’n 15 tot 20% op. Met daarbij de ongelukkig vallende A-tijd kreeg iedereen daar in evenredigheid plezier van. Degenen die moe werden en mee gingen steppen draaiden in de vermoeidheidsspiraal de verkeerde kant op. Beter is toch maar flink op het gas te zitten hoe moeilijk dat ook lijkt. Met daarnaast enkele machines die vaak net als hun baas onvoldoende geprepareerd waren op deze omstandigheden moesten een ruime 55 rijders voortijdig de strijdbijl begraven.

ONK INTERS E1
Met een voorsprong in de tussenstand van 18 punten stond Erald Lammertink bovenaan. Tweede man Jirry van Veen moest hij dan ook meer in de gaten houden dan de net vandaag weer heroptredende Barend Haaijer en Ralph Hubers. Haaijer was tijdens een clubcross flink geblesseerd en was maanden uit de running geweest. Uiteraard was iedereen benieuwd naar zijn vorm. Hetzelfde gold Hubers die al een tijdje kampt met rugproblemen en dus ook buitenspel had gestaan maar nu voor de winst in de team- (Mac Veenendaal) en merkentitel (Yamaha) natuurlijk niet wilde ontbreken. Lammertink had, mede gelet op de pech van vorig jaar die een zekere titel door zijn neus boorde, zich kunnen concentreren op Van Veen maar deed dat niet. Hij ging vol het gevecht aan met Haaijer die blijk gaf niet echt geleden te hebben van zijn rustperiode. Hubers zat daar dichtbij maar verloor steeds te veel op de tweede proef en kon zich zo niet bemoeien met de strijd om één en twee. Lammertink won ultiem alle negen tellende proeven waarbij Haaijer een enkele maal tot op een halve seconde kwam en tekende voor twee. Hubers deed enkele bodemonderzoeken maar zag kans Van Veen de derde plaats te onthouden waardoor die op vier uitkwam. Rick Enderink zat daar dan een 2,5 minuut achter en sloot aan als vijfde voor de ook al na blessure heroptredende Marnix Merk en ‘just-for-fun’ rijder Sjaak Martens.

2 – Na een sterke wedstrijd ging de E1 titel eindelijk en welverdiend naar Erald Lammertink

De tweede dag had Lammertink het rijk alleen. Het gebrek aan ritme brak de andere twee opponenten op in de wat zwaardere omstandigheden en het was dat Lammertink in de laatste proef nog even een bodemmonster nam anders was de marge nog wat meer dan twee minuten geweest. Hubers en Haaijer maakten om beurten wat foutjes waar Hubers uiteindelijk het beste uitkwam en de tweede plaats kon opeisen. Haaijer kwam zo op drie voor Rick Enderink (4) en Marnix Merk (5) omdat Van Veen al de eerste ronde de pijp aan Maarten moest geven.

2-daagse: de winst duidelijk voor Lammertink, met de betere totaaltijd over twee dagen voor Haaijer en daarmee de derde plaats voor Hubers. Titel: Lammertink (eindelijk maar oh zo verdiend) voor Van Veen en Enderink.

ONK INTERS E2
Met zeven overwinningen en een tweede plaats stond Hans Vogels maar liefst 58 punten voor op zowel Alex van den Broek en Dave Elsinga. De eerste dag had Vogels het plan om het rustig aan te doen om in ieder geval de twee missende puntjes binnen te halen voor de titel. Dan zou hij de tweede dag nog wel zien. Zover kwam het niet. Vogels’ rustige tempo kon hij maar vasthouden tot na de eerste proef. Daar bleek Mike Kock bijna twee seconden sneller. Dat was het sein om de Vogelskraan een klein stukje verder open te zetten. Kock had daar geen antwoord op, moest zelfs risico’s nemen om te volgen en maakte enkele foutjes waardoor Vogels alsnog een voorsprong van 80 seconden opbouwde voor de dagwinst. Kock wist Van den Broek, die als technicus op dit soort snelle crossproeven moet toeleggen, eenvoudig op drie te houden met een ruime minuut marge. Geert Snellenberg probeerde het nog enkele proeven met Van den Broek maar moest ultiem de duimen leggen voor vier wat op zich een prima prestatie was. Dave Elsinga lag in de slag met Peter Lenselink maar dat stopte toen Lens op proef 4 in een high speed endo (over de kop) zeilde. Hij kwam er enigszins dizzy uit en wist nog net de goede rijrichting te bepalen. Daarna moesten enkele rode pillen naar binnen om de kneuzingspijn te drukken en was het fijne eraf. Elsinga dus vijfde.

101 – Hans Vogels werd dit seizoen maar één keer op waarde geklopt, de rest was kat-in-het-E2-bakje voor deze titelcollector

Na afloop diskwalificeerde de KNMV Vogels. Die had bij de pre-finish gesleuteld en dat is in het ONK verboden. Het mag op elke TC behalve op een pre-finish (herkenbaar aan de vlag met kruis). De verwarring voor Vogels was begrijpelijk omdat dit in het EK en WK juist wel mag. En daar had hij er dit jaar nogal een paar van verorberd. Toen Erik Davids, Erwin Plekkenpol, Ralph Hubers en Erald Lammertink hiervan hoorden togen zij naar de wedstrijdleider om verhaal te halen. Daar bleek dat deze overtreding wel in het reglement stond maar er geen specifieke straf voor stond. In zo’n geval beslist de jury. De wedstrijdleider maakte de diskwalificatie ongedaan en de jury besloot gelet op de omstandigheden geen straf toe te kennen. Daarmee hadden de maten, waarvan in ieder geval Erik en Erwin nog club- of teambelangenhadden, de sport laten prevaleren boven het eigen belang. Een goede zaak voor de collegialiteit in de sport.

De tweede dag kon Vogels echt alle teugels los gooien. Als modderspecialist was hij ook nog in zijn element en kwam Kock, wat die ook probeerde, er niet aan te pas. Kock hield desondanks knap stand op de tweede plaats maar moest op de tweede test steeds teveel toeleggen. Het was dat Vogels in de laatste proef nog een uitzwaaier maakte waardoor Kock die proef nog kon winnen. Met een ruime twee minuten was het verschil tussen één en twee duidelijk in het voordeel van Vogels. Om de derde plaats ging het lang gelijk op tussen Van den Broek en Snellenberg. Bij het ingaan van de laatste ronde was de stand nagenoeg gelijk. Van de Broek  zette een tandje bij en reed die derde ronde bijna zijn hele marge van 24 seconde op wederom vierde man Snellenberg bijeen. Lenselink en Elsinga knokten weer om vijf. Nu trok Lenselink aan het langste eind door met name een betere laatste ronde en legde zo beslag op de vijfde plek.

2-daagse: winst afgemeten voor Vogels, de tweede plaats voor Kock met Van der Broek op drie.

Titel: Vogels scoort zijn 4e ONK titel voor EK runner-up Van den Broek met Elsinga knap als derde in zijn debuutjaar bij de E2. Elsinga is eind vorig jaar gepromoveerd maar heeft mede door zijn EK avonturen dit jaar een geweldige progressie laten zien.

ONK INTERS E3
Met de sterke kleppers Mark Wassink en Erwin Plekkenpol aan de start was vooraf de winnaar in de tweedaagse bekend ervan uitgaande dat zich geen rare dingen zouden voordoen. Plekkenpol stond in de tussenstand 22 punten voor op Wassink en voelde, ondanks dat twee keer flink doorrijden voldoende was voor de titel, toch  enige druk. Plekkenpol heeft door zijn vele rijden in Italië, een vereiste om op het hoogste WK niveau mee te kunnen, iets van de Hollandse doldriestheid ingeleverd die helpt om de soms wat drassige akkers hier te doorkruizen. Wassink wordt juist iedere week sneller. Het winnen van de recentste vier wedstrijden heeft zijn zelfvertrouwen goed gedaan. Daarnaast is alleen een goude een echte (om met de oude Schram te spreken) en moet hij aanvallen in de wetenschap dat je het bij de enduro nooit zeker weet. Het blijft naast een rijderssport ook een zaak van motortechniek en één keer uitvallen kan de stand helemaal op de kop gooien. Al na enkele proeven was duidelijk dat Wassink een one-man-act had daar Plekkenpol zich beperkte tot het drooghouden van de tweede plaats. Dat ging redelijk gemakkelijk daar Gert-Jan Boekhorst het aan de stok had met Erik Davids en zij beiden niet aan de tijden van de twee koplopers konden komen. De onderlinge strijd werd in de laatste ronde beslist doordat Boekhorst een mooi eindschot neerzette en Davids juist wat moest lossen. De steeds beter in het enduro ritme komende Gas Gas rijder Boekhorst pakte zo een mooie derde plaats voor Davids en de ook beter aan het enduro rites gewende vijfde man Jeffrey Zweers die bovendien tussen de bedrijven door ook nog even een gebroken koppelingsplaat moest vervangen.

201 Door blessureleed pas laat op stoom maar toen ging Mark Wassink ook als de brandweer

In het vertrouwen dat Plekkenpol wel zou uitrijden kon Wassink zijn eigen plan trekken en zich richten op de winst in de tweede dag en de tweedaagse. Na de start zag niemand hem meer terug met tijden op eenzame hoogte. Plekkenpol had in het begin wat last van de druk om uit te moeten rijden maar overwon die in de tweede wedstrijdhelft. Daar profiteerde Boekhorst van. Die reed van meet af aan betere tijden in de klokken en werd te laat geconfronteerd met het tegenoffensief van Plekkenpol. Boekhorst pakte zo de tweede plaats voor Plekkenpol. De vierde plaats leek lange tijd naar Erik Davids te gaan totdat die machinepech kreeg en niet genoeg snelheid meer kon ontwikkelen. Hij verachterde en regelde hulp bij broer Allan die vanwege een lekgestoten carter al was uitgevallen op test 2. With a little help of my brother finishen is altijd nog beter dan uitvallen, maar dan moet niet net een marshall voorbij komen die de route als laatste naspeurde op hangenblijvers. De marshall constateerde  hulp door derden en daarop volgde diskwalificatie. Jammer maar het hoort bij zo’n gok. Als je niets doet val je uit. Daarmee kwam de vierde plaats vrij voor Dinand Tijhuis die profiteerde van wat schuivers van Jeffrey Zweers.

2-daagse: winst voor Wassink die volgend jaar weer zeker op de E3 zal zitten, met de tweede plaats voor Plekkenpol en Boekhorst als derde. Titel: Plekkenpol met een mooie marge naar Wassink met Boekhorst op drie door het uitvallen van Davids. Plekkenpol weet nog niet helemaal zeker of hij met de HM Zanardo Booking.com Honda het WK in de E3 of E2 gaat bestrijden. Wel is zeker dat hij zal deelnemen aan de indoor enduro in Genua op 24 jan 2009.

202 – Dit is de zijde die Erwin Plekkenpol uiteindelijk iedereen in het kampioenschap E3 liet zien

INTERS VETERANEN 40+ EV40
Arjan van der Veld liet er geen twijfel over bestaan wie de eerste dag de snelste was. Weliswaar moest hij een proef aan Frans Daris laten maar die drong niet verder aan. Van der Veld kon zo winnen voor Daris. Om de derde plaats was heel wat stuivertje wisselen aan de orde tussen Bob Barten, Cees Siemons en Peet van Saase. Uiteindelijk bleef deze volgorde overeind en tekende Barten een mooie derde bij.

De tweede dag was het Van der Veld die alle proeven naar zijn hand zette. Meer strijd was er voor stekkie twee tussen Cees Siemons en Peet van Saase.  Siemons wist zich gesteund met een iets geslonken marge van 21 puntjes op Van der Veld en vond het eigenlijk wel goed zo. Saase kwam zo op twee voor Siemons. Dan zat er een gat van 2,5 minuut naar Bob Barten op vier die op zijn beurt een kleine minuut achter zich Frans Daris op vijf zag landen.

2-daagse: winst voor Van der Veld met de tweede plaats voor Van Saase en Siemons op drie. Titel: Siemons voor Van der Veld en Van Saase. Een klasse die zijn bestaansrecht meer dan bewezen heeft. Het wachten is nu dat E1, E2 of E3 rijders het rennersveld verder komen versterken.

302 – De eerste titel bij de EV40 ging naar veteraan Cees Siemons

SCRATCH ONK INTERS (Motorgazet bokaal)
Maar liefst 58 punten kon Hans Vogels verliezen en dan nog voor de derde keer op rij snelste ONK inter worden. De eerste dag was het een gevecht om enkele seconden met Mark Wassink en het was dat Vogels de tweede wedstrijdhelft nog even aanzette anders was Wassink de eerste dag met de volle buit gaan slepen. Nu was het dus weer Vogels die de mooiste plaats pakte voor Wassink en een verrassende Lammertink (E1) op drie. Mike Kock wist Plekkenpol voor te blijven op vier. De tweede dag ging Vogels er echt voor zitten en was helemaal niet meer te houden. Wassink kreeg er nog wel enige speld tussen door enkele proefwinsten maar de marge van 36 seconden op het eind was toch in het voordeel van Vogels. Derde werd nu Kock voor Lammertink en Boekhorst.

2-daagse: De voorzittersbeker voor snelste inter in de tweedaagse gaan ze op de KNMV kampioenshuldiging voor maar liefst de vierde keer uitreiken aan Hans Vogels, Wassink als tweede voor Kock. Titel: De motorgazet bokaal komt voor de derde keer op rij in handen van Hans Vogels voor Plekkenpol en Wassink.

Scratch inters – Voor derde keer op rij krijgt Hans Vogels de prestigieuze scratch inters bokaal uit handen van uw reporter

EURO/ NATIONALEN N1
De vraag was of Rik Broer hier een seizoenrecord kon neerzetten door alle dagen te winnen. De eerste dag lukte hem dat zonder slag of stoot, helaas liep het de tweede dag anders door een defect aan de machine en moest hij uitvallen. Zo zie je maar dat zelfs een monteur bij een wat oudere motor de techniek niet helemaal naar zijn hand kan zetten. Aldus ging de tweedaagse naar Hans Scholten die het lastig genoeg had om nieuwkomer Sander Bouwmeester van zich af te schudden. Dat lukte met uiteindelijk een marge van een twintigtal seconden. De tweede plaats in de tweedaagse dus voor Bouwmeester. Dan viel er een gat naar Rene Gerrits die een minder goede zesde plaats de eerste dag verbeterde naar een derde de tweede dag en een derde plaats algemeen. Als vierde eindigde Gerrit Panjer (8 en 4) voor vijfde man Bjorn Beldman (5 en 5). De titel geheel terecht voor Rik Broer met als tweede Scholten voor Wieger Riphagen.

388 – Machinepech op de laatste dag kon niet voorkomen dat Rik Broer alsnog de N1 cup kreeg

EURO/ NATIONALEN N2
Oud-inter, MX kampioen van Nederland en GP MX-rijder Mark Smits wist zich vooraf verzekerd van een marge van 16 punten op de snelle Bjorn Schreijer. Laatstgenoemde Smits zette zijn goede beentje voor maar zag het moedeloze in van de sterke tijden die Schreijer neerzette. Daarnaast scoorde hij constant tweede en derde plaatsen en leek er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht voor hem. Het was Harmen Harmsen die ook scherpe tijden neerzette en een paar keer onder die van Smits dook. Schreijer won de eerste dag afgetekend en vond Harmsen op twee voor Smits. Hans Pol streed een eenzame strijd voor de vierde plaats net als vijfde man Robert Willemsen.

418 Nationaal Bjorn Schreijer is een belofte, hij won de tweedaagse met zijn TM maar miste net de titel

De tweede dag was Schreijer nog steeds ontketend en reeds soms zelfs tijden waarmee hij in de top drie van de E2 zou komen. Daar was geen kruid tegen gewassen. Smits concentreerde zich op Harmsen en bouwde gestaag voldoende voorsprong op voor de tweede plaats en de titel. Harmsen derde met op enkele minuten Herdi Vos als vierde voor Jeroen Arends. Een opvallende actie was van Luchtmobiele Brigade Militair Mark Hoentjen. Die kreeg een defect aan zijn machine in de laatste ronde maar wilde koste wat het kost finishen. Hij zette het op een lopen en kwam al kokhalzend na 26 minuten (de limiet is 30) op tijd over de finish. Hulde voor zoveel doorzettingsvermogen.

2-daagse: winst voor Schreijer met Smit op de tweede plaats voor Harmsen.

Titel: voor Smits die een marge van 8 punten overhield op Schreijer. Laatstgenoemde die van de KNMV bij het begin van het seizoen geen inter startbewijs kreeg en het maar even moest laten zien, nou dat deed hij dus hier met tijden waarmee absoluut hoge ogen gaat gooien bij de inters in 2009. Het is dat Schreijer een framebreuk kreeg in Geesteren en een DNF anders …. . Harmsen bleef netjes derde en mag ook de inter gelederen gaan versterken.

415 – het kampioenschap in de felbevochten N2 ging naar oud-inter MX1 Mark Smits

---

EURO/ NATIONALEN N3
In de huidige puntentelling met kleine puntenstappen is het zonder een misstap van een ander niet mogelijk om kampioen te worden. Carlo van Loon miste de eerste wedstrijd van het seizoen werd nog eenmaal tweede maar won vervolgens alles wat er nog te winnen viel. Ook de kampioensrit won hij beide dagen. Bernard van de Pol is net een fractie langzamer maar had wel dat eerste resultaat en nog wel de winst (ook in de tweede wedstrijd) en kon door dicht in de buurt te blijven van Van Loon netjes de leiding vasthouden.

579 De tweedaagse N3 werd een prooi voor Carlo van Loon

Hier tekende Van de Pol voor twee tweede plaatsen en mocht zich kampioen noemen. Voor de derde tot en met vijfde plaats was er veel instemming want beide dagen kwamen Patrick Schellekens als derde voor Bert Hardenberg (4) en Bart Notten (5) aan de meet. Van Loon zal ongetwijfeld een goed figuur gaan slaan bij de inters.

2-daagse: winst voor Van loon met als tweede Van de Pol voor Schellekens op drie. Titel: voor Van de Pol met als tweede Van Loon voor Schellekens op drie.

533 Bernhard van de Pol liet zich niet gekmaken en nam de N3 titel mee naar Nunspeet

NATIONALEN VETERANEN 40+ NV40
Jan Wigman wint ook deze wedstrijd de dubbel en komt daarmee op 6 op een rij. Door drie nulresultaten had hij echter geen kans op de titel.

615 Hij won alles wat hij uitreed bij de NV40, maar Jan Wigman had een wedstrijdje minder moeten uitvallen

De echte strijd zat tussen Dick Luijten, GJ Nijen Twilhaar en kampioensleider Bauke Bootsma. Nijen Twilhaar had een goede eerste dag en werd derde achter Wigman en Henk Kromdijk (2). Bootsma achtste en ziet zijn voorsprong na deze dag flink slinken tot 6 punten op Nijen Twilhaar. Dat betekent kolen op het vuur en daarnaast ligt de modder Bootsma duidelijk beter dan het zand. Weliswaar wordt Nijen Twilhaar de tweede  dag de runner-up van Wigman maar Bootsma volgt als een schaduw op drie voor de titel.

2-daagse: winst voor Wigman met de tweede plaats voor Nijen Twilhaar voor Wim Joustra (4 en 4). Titel: gaat naar Bootsma voor Nijen Twilhaar en Dick Luiten (hier: 6 en 5)

641 De oppositie lag op de loer maar Bauke Bootsma hield het hoofd koel en de titel NV40 binnen bereik

NATIONALEN VETERANEN 50+ NV50
Met iets minder plezier in de modder wist Jan Lemmens ook deze wedstrijd in zijn voordeel te beslissen. Daarmee had hij dus dit jaar alles gewonnen wat er maar te winnen was. Hij hoopt dat er in 2009 meer tegenstand komt, het verschil met zijn huidige achtervolgers is minuten in plaats van seconden waardoor Jan gewoon een maatje te groot is. Misschien is de EV40 een optie? Hoewel er achter hem behoorlijk werd gestreden waren de heren het beide dagen volstrekt met elkaar eens. Jakob Homan ging voor twee en Henk Enting voor drie. Peter Wils en Arie Zwerus namen de plaatsen vier en vijf voor hun rekening.

2-daagse: winst voor Lemmens, voor Homan en Enting. Titel: Lemmens voor Homan en Wils

709 Good-old Jan Lemmens hoopt dat er in 2009 meer tegenstand komt bij de NV50

SCRATCH NATIONALEN (Twin Air bokaal)
Al weken niet te weerstaan en ook nu niet in deze echte enduro omstandigheden. Bjorn Schreijer wint met vlag en wimpel beide dagen voor Carlo van Loon. Daarachter wisselen over beide dagen de derde en vierde plaats tussen Harmsen (3 en 4) en Mark Smits (4 en 3). Bernard van de Pol wordt twee keer vijfde.

2-daagse: winst voor Schreijer voor van Loon en Smits. Titel: De Twin Air Bokaal en een jaar lang gefilterde Twin Air lucht gaat naar Mark Smits (en dat was altijd al een Twin Air fan) voor Schreijer en Van de Pol.

DAGLICENTIES
De tweedaagse wordt een prooi voor Ismo ten Velde door beide dagen gedecideerd naar zich toe te halen. Ook voor de tweede plaats was er weinig twijfel daar Henry Pol (die we overigens volgend jaar vaker gaan zien omdat die naar de ISDE in Portugal wil) die twee keer opeiste. De derde plaats ging naar (oud enduro crack) Simon Schram die met een sterke tweede dag N2 kampioen 2007 Dirk van der Heiden en Jeroen Vriezekolk (5) te snel af was.

869 Ismo, zoon van oud-endurocoureur Jan ten Velde, laat zien hoe diep en berijdbaar de gleuven waren de tweede dag

CLUBTEAMS
Met twee overwinningen van kampioensleider MAC Veenendaal (Vogels, Lammertink, Hubers en de afwezige Gert Berghorst) gaat de titel weer naar Veenendaal. Voor de 2-daagse pakt VAMC De Graafschapsrijders 1 de tweede plaats voor TCD Hummelo 1. Titel: Veenendaal voor tweede VAMC De Graafschapsrijders 1 en De Toerenteller 1 op drie.

MERKENTEAMS
Ook deze keer was Yamaha (Vogels, Lammertink, Hubers en Elsinga) naaste opponent HM Honda twee keer te snel af. Daardoor bleef de kop van het klassement hetzelfde en mag Yamaha weer de dik verdiende bokaal in ontvangst nemen bij de kampioenshuldiging. De in Harfsen door het Husqvarna Lucht Mobiele Brigade team overgenomen derde plaats in de tussenstand werd door twee vierde plaatsen (met dank aan de volharding van Mark Hoentjen) netjes handhaven over het Husqvarna JT team (hier 3 en 5) die totaal vierde werd met een puntje minder.

De titel van Yamaha bracht de stemvorken van dit merk weer even in trilling

DE ‘DUIK’ VAN DE DAG

Dit keer was het niet lastig een mooie sfeerfoto te vinden. Zeker de tweede dag was er modder te over waar menigeen een verfrissend bad in nam. Ach je bent toch al nat en dan maakt een beetje prut ook niks uit, toch?

Als jij mij nu een zetje geeft denk ik er serieus over na of ik jou ook help

EMC KAN TEVREDEN ZIJN
De EMC had een zeer doortimmerde organisatie neergezet, niets was aan het toeval overgelaten. Er waren zelfs mensen die er de nacht na de eerste dag niet van konden slapen. Dat waren in ieder geval twee EMC-ers die al maanden lang bezig waren. Samen met ruim 300 andere vrijwilligers zorgden Jos Rutjes en Marcel Vos dat het evenement soepeltjes verliep. Achteraf was er veel bewondering voor wat Enter hier had neergezet. Of zoals een rijder het zei: ‘ik had niet durven dromen zo’n fijne rit te krijgen, en nog wel in Enter. Prima!’. Vermeldenswaard was ook de unieke en boeiende manier waarop de voorbereiding van de enduro en de uitvoering ervan in beeld was gebracht door Ria Bak en Gerrit Klein Nagelvoort op de EMC website.

De club kan dan ook met gepaste trots terugkijken op een prachtevenement dat mede door het onverwachte (wat langer durende buitje, van s’nachts 1 tot s’morgens 11) echte enduro trekjes kreeg. Dat was weer ouderwets, zo vormt deze kampioensrit de perfecte apotheose van een mooi enduroseizoen 2008. Ook de feestavond gaf een bijzonderheidje met presentatie van een actiefoto van de prijswinnaars en klompenbekers. Ook daar was niets aan het toeval overgelaten.

DANK AAN VELE VRIJWILLIGERS
Heel veel vrijwilligers dus bij de EMC in touw. Maar dat is bij elke club zo, want het zijn vele mannen en vrouwen vrijwilligers die een enduro wedstrijd mogelijk maken.

Dat zijn de opbouwers, opruimers, verkeersgeleiders, veegmensen, parkeerwachters enz. Daar gaat onwaarschijnlijk veel werk in zitten. Zonder hen kan het echt niet. Sommige rijders realiseren zich dat niet en hebben commentaar. Dat verstomt subiet als ze zelf eens meehelpen om zoiets complex als een enduro te organiseren. Het is een aanrader om te ervaren hoeveel werk het is. Het is dan ook des te zuurder als daar ongenuanceerd commentaar op komt.

Buiten de enduro club zetten vele mensen zich iedere week weer nagenoeg belangeloos in voor de rijders en verdienen daarvoor veel waardering. Daarom bij deze en namens alle rijders, hartelijk dank aan organisatoren, KNMV met name Derk Mogenzomp en Ab van Merkestijn maar natuurlijk ook alle andere officials, Flying Doctors, tijdwaarnemers, medewerkers bondsbureau, koffiebrengers en wat dies meer zij voor hun onvoorwaardelijke steun aan deze prachtige sport. En niet te vergeten ook de Promotie Groep Dutch Enduro van Jan Tuitert (PGDE) die het met vele steunende bedrijven ieder jaar weer mogelijk maakt de sport net weer naar een iets hoger plan te brengen. Mooie tijdwaarnemings caravans en prima werkende tijdwaarneming apparatuur met tijddisplays voor proefbezoekers zijn daar een treffend voorbeeld van. En laten we ook de beheerder van de website enduro.nl Henk van der Spek en degenen die daar die mooie verhaaltjes en foto’s op insturen niet vergeten.

Verder is dank verschuldigd aan Twin Air en Motorgazet want die stellen ieder jaar de nationalen en inters scratch trofee ter beschikking. Ook Lasbedrijf Jan Swinkels doet daaraan mee met de dit jaar eerste vrijwilligersbokaal. Dit jaar waren er vanwege de introductie zelfs twee te vergeven. De eerste bokaal gaat naar Jan Melssen die de enduro al minstens dertig jaar met raad en daad ondersteunt en met zijn 83 jaar nog iedere enduro de daglicenties uitgeeft. De tweede was voor Hennie Wullink die naast Jan Tuitert de stille kracht is achter de PGDE en daarbij nog tijd overheeft om het WPM KTM team te managen.

De tweede Vrijwilligers bokaal ging Naar Hennie Wullink, Mark Smits lijkt (net als de rest) wat wazig maar is zeker apetrots op de titel snelste nationaal.

Natuurlijk geldt de dank ook alle gemeenten, provincie, staatsbosbeheer, politie en alle andere landeigenaren die de clubs in de gelegenheid stellen om een enduro te kunnen organiseren. En niet op de laatste plaats bijzonder veel dank aan al die verzorgers die er steeds maar weer voor zorgen dat de rijders hun natje en droogje krijgen. Het was dan ook zeer verheugend dat de EMC hier de twee tijdcontroles pal naast de crossproeven opstelde. Zo konden de verzorgers ook genieten van de proeven al was het sproeien met opspuitend zand van de langs snellende motoren sommigen wat te gortig. Ook had men op alle proeven een kraampje waar een bak koffie en hete snack te scoren was en kon men het voertuig kwijt op een (gratis) parkeerplaats. Een schoolvoorbeeld! Het kan niet altijd, maar als de organisator er niet aan denkt komt het er zeker niet van.

Tekst:   Alex Peters

Foto’s: VSFoto.nl, MXFoto.nl, Gerrit Klein Nagelvoort en Frans Ditmar

© Het gebruik van de hier geplaatste tekst is alleen toegestaan met schriftelijke toestemming van de auteur.

Alex Peters, Uw evt. reacties gaarne naar: Peters@DeNop.isonzeclub.nl