enduro.nl

Amel Advokaat dwingt weer iedereen op de knieën

Wie wel eens aan de indrukwekkende enduro van Hellendoorn heeft deelgenomen weet dat het daar niet alleen gaat om tussen de (fraaie) proeven op het gemak naar de eerstvolgende tijdcontrole te tuffen. De route is hier al jaren op bepaalde stukken bepaald geen weggevertje. Zo ook bij de 43e Heuvelrit van MC Nijverdal-Hellendoorn (MCNH). En ook nu weer hadden ze weer prettig en droge weersomstandigheden. De uitdaging was dus niet nattigheid maar juist knippigheid als dat al een goed Nederlands woord is. In deze voor enduro prachtig geschikte omgeving weten de uitzetters elk jaar weer een adembenemend geheel in elkaar te knutselen. Adembenemend niet alleen omdat de proeven en route zo machtig prachtig zijn, maar ook dat het rijden hier een flinke aanslag doet op de conditie. Op het vele kruip-sluip werk dat al vele jaren wordt ingezet is het alsof de enduro van vorig jaar net gisteren is afgelopen. Vele flink diepe knipgaten en daardoor bovenal conditioneel zwaar. Niets weerhoudt een deelnemer om over de toppen van die knippen te scheren, maar dan moet je wel loeihard gaan en dat kunnen maar een paar inters echt volhouden. De minder getalenteerden rijden door de knipkuilen en hebben na een rondje dan niet de reglementaire afstand van ca 70 km maar bijna 80 op de klok staan. Nu weten ze hoe dat komt en wat ze voor volgend jaar moeten verbeteren .

Toch wil elke rechtgeaarde endurist dit niet missen en is het ook niet zo verrassend dat het deelnemer aantal naar een nieuw record ging van 316 waarvan 72 daglicentiehouders. Uiteindelijk slaagden 254 erin om daarvan een einduitslag te brouwen. De inters en de nationalen mochten drie keer rond, de daglicenties twee keer. Deze route is echter zo veeleisend dat al vanaf de eerste ronde proef 2 de eerste achterblijvende daglicenties de eerste inters achterop kregen. Dat is nu al jaren het geval en wordt maar niet opgelost. Een rijder kan bij een achterstand van een half uur of meer, ten opzichte van het tijdschema, er bij de tijdcontrole (en proef?) uitgehaald worden. In de praktijk blijkt dat maar matig te werken daar de meesten gewoon doorgaan met in de weg rijden.

ALLE PROEVEN MET MEER OF MINDER ECHT ENDUROWERK
Drie proeven speelde scherprechter voor de klassering. De eerste en derde proef waren uitgelegd op en rondom akkervelden waaraan een of meerdere bosstukjes toegevoegd waren voor het enduro accent. De eerste proef was net als in vorige jaren erg kort gestoken, veel korte bochten en dito rechte stukken. Sturen, afdraaien, gassen, tot drie keer opschakelen, remmen, terugschakelen en dat steeds weer in een korte opeenvolging. Uit een mysterieuze aardbeving bleken natuurlijke springschansen te zijn ontstaan (prima van lengte en soms zelfs drie op rij), die zorgden voor wat ‘air time’ en dat zag er goed uit. Vanwege ruimtegebrek en de wens net boven de drie minuten rijtijd uit te komen was er zuinig omgegaan met de ruimte. De paden waren smal en lagen dicht bij elkaar. De lintbrigade maakte overuren, wat als het nu eens had geregend? Te veel lint kapot, verdwaalde rijders en uiteindelijk het voor alle betrokkenen trieste neutraliseren van een proef. Zover kwam het gelukkig niet, er was goed geanticipeerd op het weer! En voor de rijders die het minder ruim nemen met de geluidslimiet was hier een geluidsmeting. Te luide uitlaten kregen na afloop een nameting met kans op een strafminuut en bij de tweede constatering recht op een diskwalificatie.

De tweede proef was weer de echte enduroklassieker, door en rond de 20 meter diepe ‘zandkule’. Dinand Tijhuis had met vele anderen deze in de ONK proeven-top-drie bovenaan genoteerde proef weer flink opgerekt tot ruim zes minuten. De variëteit aan smalle kruip-sluip paden, korte maar ook lange bochten en paden, boomwortels, heuvels, kuilen, modderplassen, harde bospaden en een grote kuil mul zand in de ‘zandkule’ waar drie keer doorheen werd gesjeesd bracht de ultieme enduro mix. De zandkule bood drie doortochten en bijbehorende klimmen. De eerste doortocht van de kuil begon met een afstap maar kon daarna met een ruime gashand vlot weer worden uitgereden. De tweede afdaling was erg listig en steil omlaag via een raar bultje, daarna volgde geslinger in het mulle zand wat heel wat grondkusjes opleverde. Het smalle pad de kuil uit bood regelmatig het beeld van filevorming. In een proef is het toch duidelijk minder wenselijk dat een (vast)rijder de tijd van een achteropkomende rijder negatief kan beïnvloeden? Als er nu een alternatief pad lag, helaas ontbrak dat. De derde bracht een zeer mulle afdaling. Velen verslikten zich hier evenals de snelle Belg Thierry Klutz. Snel opkrabbelen en nog sneller een flinke klap gas overwon wel de lastige klim. Heel wat deden dat niet en sommigen hadden meerdere extra pogingen nodig. Vooral bij de 40- en 50-plussers was het soms erg druk en dus gezellig zo’n vijf meter onder de rand.

De derde proef bood meer variatie met langere en vloeiender uitlopende bochten. Enkele lange paden waren er aan geplakt evenals een mooi stuk kruip-sluip werk over een single track door het kreupelhout. Daaroverheen lagen een paar omgevallen bomen die slechts bij een enkeling voor enig oponthoud zorgde. De echten gaven op tijd een gasstoot wat het voorwiel over de stam liftte. Het achterwiel volgde dan wel. Dat was een prima oefening voor de vijf in dikte oplopende boomstronken die op een akker vlak achter elkaar waren omgevallen en zo een ‘spontane’ hindernis vormden vlak voor de finish. Die was niet makkelijk en dus stond het bordje ‘hard’ er niet voor niets. Degene die dit trialkunstje niet beheersten konden omrijden via de ‘easy’ route en als ze dat goed deden konden ze sneller zijn als degene die hun trialkunsten wat overschatten. Al met al een proef volgens het boekje die erg selectief bleek en waar de inters bijna 4 minuten voor nodig hadden.

ONK INTERS E1
De top van deze klasse wordt al weer enkele weken aangevoerd door Amel Advokaat. Ook nu ging hij strak rond en maakte nauwelijks fouten. Met een glibbertje in één zandkule proef kon Ralph Hubers eronder komen. Daarna was het gebeurt met de tegenstand en waren de andere acht proeven duidelijk voor Advokaat. Met een voorsprong van zo’n 50 seconden volgde ook de eindwinst. Dan was het voor de verdeling van de plaatsen 2 tot en met 4 heel wat spannender. Ralph Hubers, Erald Lammertink en Barend Haaijer hingen als een tros bananen aan elkaar. Hubers nam een voorsprongetje maar verloor 20 seconden op de vijfde proef door even een rolletje prikkeldraad uit het achterwiel weg te moeten werken. Daarna liep hij de achterstand langzaam in en pakte Haaijer in de een na laatste proef. Bij de start van de laatste proef stonden ze binnen een ruime seconde. Lammertink had zich ook niet onbetuigd gelaten en voerde het drital krap aan. Haaijer was het snelst op deze laatste proef en reed 0,79 seconde sneller dan Huberts, hiermee moest die capituleren met een knipoog verschil; 0,27 seconde. Lammertink kwam op de boomstammetjes in de problemen en verloor naast een dikke 10 seconden ook het zicht op de tweede plaats. Haaijer kwam zo op twee voor Hubers (3) en Lammertink (4). Rik Broer kon vooral op de proeven 1 en 3 goed mee maar verloor de aansluiting volkomen op de zandkule proef. Desondanks was deze vijfde plaats best wel versierd met een gouden randje. Advokaat voert de tussenstand aan met 117 punten, gevolgd door Haaijer (109), titelverdediger Lammertink (103) en Hubers op 98 punten. Advokaat is nog lang niet uit de zorgen. Een misstap kan fataal zijn in dit gezelschap. Maar als Amel deze vorm nog even weet vast te houden moet het goed kunnen komen.

ONK INTERS E2
Na vorige week weer de ‘winning streak’ gevonden te hebben, was ook deze keer de winst voor Erwin Plekkenpol. De eerste proef moest hij nog aan Erik Davids laten, maar daarna was er geen houden meer aan en schreef Plekkenpol alle proeven op zijn naam. Vooral het gat dat hij sloeg in de ‘echte’ zandkule proef was duidelijk en te herleiden op zijn WEC ervaring. Mike Kock leek vervolgens eenvoudig de tweede plaats te gaan opeisen totdat hij zijn koppelingsdeksel kapot reed op een boomstam. Pal na de proef ging hij in het zicht van iedereen die het maar zien wilde (inclusief de KNMV) het dekseltje van Arjan vd Veld overzetten. Dat paste echter niet helemaal en toen werd ook nog kneedpasta aangereikt. Al met al meer dan voldoende om gediskwalificeerd te worden vanwege sleutelen op niet daarvoor bestemde plaatsen en het aanvaarden van hulp van derden. Kock heeft heel wat enduro ervaring en kon natuurlijk weten dat je dit soort acties ergens buiten beeld moet organiseren. Jammer, want zijn leidinggevende positie in de tussenstand is met twee nulresultaten op rij helemaal naar de vaantjes.

Davids profiteerde en kon een tweede plaats optekenen voor Marco Teunissen die niet lekker in zijn ritme zat maar wel de derde plaats kon veiligstellen. Jan Winters ging sterk van start en leek op een vierde plaats af te stevenen. Tegen het eind begon de vermoeidheid toe te slaan en liepen de tijden snel op. Dave Elsinga rook dat en begon in te lopen. Toen echter in proef 7 de motor afsloeg en een paar meter lint zich in voor- en achterwiel vastbeet, hij daarna ook nog een grondknuffel uitdeelde aan de zandkule was het offensief voorbij en was de vijfde plaats het hoogst bereikbare. Winters komt zo aan een knappe vierde. Geert Snellenberg vond zijn draai niet op de zandkule proef en verloor daar te veel om beter te eindigen als zesde.

Met de dubbele pech van Kock wordt alles weer open. Het lijstaanvoerderschap belandt bij Davids die met 99 punten een kleine marge van 5 punten heeft op Teunissen. De echte opponenten die wedstrijden kunnen winnen maar al twee nulresultaten hebben (waarvan een schrapresultaat) zijn Plekkenpol en Kock. Die staan op de plaatsen 4 en 5 met respectievelijk een achterstand van 13 en 14 punten. Daarentegen heeft Davids in het verleden bewezen een echte kampioensjager te zijn, maar liefst negen Nederlandse titels in de endurosport, een keer NK grasbaan en vier NK’s Motocross viertaktklasse. Het zou me niet verbazen als die mysterieuze kracht weer de kop op gaat steken. Met nog drie wedstrijden te gaan, gaat dat ongetwijfeld mooie strijd geven. Het wordt, nee is al, leuk in de E2.

ONK INTERS E3
Pedro Tragter was er weer bij en kreeg ook nog gezelschap van de Belg Thierry Klutz om als Husky collectief de strijd aan te gaan met lijstaanvoerder Mark Wassink. Hoewel Tragter en Klutz soms tot op een enkele seconde kwamen waste Wassink op de zandkule proef beide heren veelvuldig de oren. Met de winst op alle proeven was er voor Wassink weinig twijfel over de eindwinst. Klutz en Tragter moesten onder elkaar de tweede plaats verdelen en werden daarin bijgestaan door Gert-Jan Boekhorst. Tragter ‘klutzelde’ een klein voorsprongetje bij elkaar dankzij wat schuivers van Klutz waar Boekhorst net niet voldoende van kon profiteren. Zo kwam de volgorde twee tot en met vier vast te liggen; Tragter, Klutz en Boekhorst. Bas van Hunnik kwam in het begin nog aardig mee met voornoemde strijders maar kende in de tweede ronde enkele kostbare missers. Zo ging de aansluiting verloren en kwam zelfs nog Erik van Klinken op de deur kloppen. Van Hunnik wist dat af te houden door een sterke laatste ronde uit de mouw te schudden en stelde de vijfde plaats zeker voor Van Klinken. Wassink voert de lijst aan met 120 punten en heeft daarbij een voorsprong van 18 punten op Boekhorst. Als Wassink deze vorm weet vast te houden is geen vuiltje aan de lucht.

INTERS VETERANEN 40+ EV40
Waar Peter Bergsma in deze klasse best sterke tijden wist neer te zetten was er een krachtpatser die daar makkelijk overheen kwam. Toine van Dijk was verschrikkelijk op dreef en reed het hele pak op een dikke twee en een halve minuut. Dat gaat dan ook nog zo makkelijk, je zou er als achtervolger moedeloos van worden. Bergsma werd dat in ieder geval niet want hij schreef weer een mooie tweede plaats bij. Marc Hanegraaf rommelde wat met Bob Barten maar wist toch een minuutje marge te creëren en zo de derde plaats op te eisen. Op vier volgde Barten voor Peet van Saase die het met Frank Griekspoor aan de stok had. Het eindschot van Griekspoor was sterk maar een grabbel in de zandkule gooide (mul) zand in het eten. Van Saase finishte als vijfde en hijzelf op zes. Frans Daris kwam lang mee met deze twee maar verloor tegen het einde wat aan tempo, een uitdaging die er meer kenden. Desondanks was zeven niet verkeerd. Han van Saase, Patrick Schellekens en Cor Warmerdam maakten in deze volgorde de eerste tien vol. Van Dijk leidt de tussenstand met 120 punten en heeft een gat van 16 punten naar Bergsma.

SCRATCH ONK INTERS (Motorgazet bokaal)
In een zeer spannende strijd was eigenlijk alleen Mark Wassink (E3) in staat twee proeven weg te kapen bij de weer razendsterk rijdende Amel Advokaat (E1). Die ging knetterhard, maakte nauwelijks fouten en won de andere zeven proeven met voldoende verschil om de winst te pakken. Wassink incasseerde 13 seconden achterstand maar verdiende daarmee wel een fraaie tweede plaats in de scratch. Erwin Plekkenpol (E2) kwam aanvankelijk heel goed mee maar moest in de derde en laatste ronde de greep lossen. Hij stelde daarmee een zeer verdiende derde positie zeker. Barend Haaijer, Ralph Hubers en Erald Lammertink (allen E1) vochten samen om de plaatsen 4, 5 en 6. Met heel kleine onderlinge verschillen was de volgorde na elke proef anders. Uiteindelijk wist Haaijer nog net de vierde plaats weg te grissen voor Hubers’ neus. In een alles of niets poging ging Lammertink onderuit en moest genoegen nemen met een zesde plaats.

In de tussenstand (zie http://www.enduro.nl/totaalklassement/2009-informeel-totaalklassement-internationalen/) heeft Advokaat (141) een gaatje van 3 puntjes op Wassink (138). Dan valt een gat naar Hubers met 116 punten. Waar in de drie voorgaande jaren Hans Vogels vrij ongemoeid deze meest begeerde cup kon binnen halen gaat dat dit jaar mooi spannend worden.

EURO/ NATIONALEN N1
Ondanks een wat minder flitsende eerste doorkomst van de zandkule stelde Ian Olthof hier weer de dagzege eenvoudig zeker. Niek Dijkman won het partijtje sparren met Ronald van Amersfoort voor de tweede plaats zodat de eerste drie al vastlagen. Robert Botjes had lang uitzicht op een tweede of derde plaats totdat de in de derde doorkomst van de zandkule het helemaal mis ging en hij zelfs nog Rene Gerrits tegen kwam die ook wel zin had in de vierde plaats. In de laatste proef drukte Botjes door en kwam alles weer recht waardoor hij op vier kwam en Gerrits op vijf. Met 131 punten voert Van Amersfoort de stand aan met oud-endurokampioen Henk Seppenwoolde als tweede op 96 punten. Olthof staat met twee nul resultaten op 90 punten en zal bij een normaal verloop de titel niet kunnen grijpen.

EURO/ NATIONALEN N2
Ook deze keer zochten de twee kemphanen Ismo ten Velde en Robin Nijkamp elkaar weer op. Met snelle tijden en soms kleine foutjes wisselde de koppositie regelmatig van eigenaar. Ten Velde kwam in de zesde proef in de problemen waardoor Nijkamp een beslissend gaatje wist te slaan en met 6-3 in proevenwinst de zege kon grijpen. Nijkamp pakt hiermee drie-op-rij met Ten Velde iedere keer als tweede. Voor de tussenstand in het kampioenschap maakt het weinig uit daar Nijkamp de eerste wedstrijd gemist heeft en daardoor niet snel de 24 punten kan inlopen die hij achter staat op lijstaanvoerder Ten Velde. De puntentelling van de KNMV laat nu eenmaal niet toe om het missen van een resultaat te compenseren. De enige hoop is dat de tegenstander die pech ook eens heeft. Of daarmee de beste man het kampioenschap haalt, mag de lezer zelf uitmaken.

Voor de derde plaats kwamen op ruim een minuut Stefan Middelkamp, Sjoerd Migchelbrink en Rein van Asselt in aanmerking. Migchelbrink leek het onderspit te gaan delven maar kon door een sterke laatste ronde nog voor Van Asselt op de vierde plaats komen. Met Middelkamp op drie kwam Van Asselt op vijf aan de meet.

EURO/ NATIONALEN N3
Lijstaanvoerder Nick Scholten zou graag zijn ongeslagen status handhaven maar kreeg het deze keer niet cadeau. Maar liefst drie man belaagden hem. Eddy Heersink kwam er nog het dichtste bij en ging de laatste ronde in als leider met een kleine marge op Scholten. De man met de hamer deed toen zijn werk waardoor Heersink flink terugviel en Scholten toch weer de winst cadeau kreeg. Heersink kreeg zelfs Peter van de Sluis nog over zich heen voor de tweede plaats. Anne Pennings had wel zin in die derde plaats van Heersink maar had zo mogelijk nog een beroerdere laatste ronde en moest genoegen nemen met de vierde stek. Lambert Parren won de slag met Michel Koster voor de vijfde positie.

NATIONALEN VETERANEN 40+ NV40
Ongeslagen lijstaanvoerder Roberto Curre zag al na een ronde naaste belager Henk Lenferink uitvallen. Henk Netten meldde zich vervolgens als runner-up doordat John Lourensen in de vijfde proef wat tijd liet liggen (letterlijk) en de derde plaats niet meer kon verbeteren. Hans Bekhuis bleef steken op een fraaie vierde plaats door een mooi gaatje te slaan naar Bennie Kanters (5).

NATIONALEN VETERANEN 50+ NV50
Jan Lemmens loopt al weken lang met een pijnlijke voet . Hij zoekt de dokter maar niet op uit angst om gips te krijgen, waarmee een einde komt aan zijn titelaspiraties. Aan het rijden zul je het niet merken. Waar eerst voornamelijk Jos Bourgondiën hem het leven zuur wist te maken kwam daar nu ook nog Harry Walhof bij. Toch toonde Lemmens zich duidelijk de sterkste door op de zandkule steeds een flink gat te slaan naar de achtervolgers die dan weer op andere proeven er maar een klein stukje van konden terughalen. Zo won Lemmens voor Walhof (2) en Bourgondiën (3). Henk Lankhof nam wat afstand maar ook de vierde plaats mee naar huis. De vijfde plaats kwam in handen van Wim Geesink. Veteraan in meerdere opzichten Henk Vrielink sluit dit jaar zo’n beetje 30 endurojaren af. Hij doet al zo lang met zijn Honda dat hij over al die jaren maar bijna 100 euro per jaar heeft afgeschreven. Wie doet hem dat na, die 30 jaar en die afschrijving? Voor de stand voert Lemmens de lijst aan met 144 punten en een voorsprong van 14 punten op Bourgondien. Dit is zeker nog geen gelopen race.

SCRATCH NATIONALEN (Twin Air bokaal)
Het hele seizoen rijden al de snelste nationalen bij de N2. Duidelijk de snelste toonde zich Robin Nijkamp die in de eerste de beste proef de tweede tijd bij de inters overall wegzette. Ismo Ten Velde, Stefan Middelkamp, Sjoerd Mighelbrink en Rein van Asselt behalen in deze volgorde de tweede tot en met de vijfde plaats. Het klassement wordt ruim aangevoerd door Ten Velde daar Nijkamp de eerste wedstrijd heeft gemist en dit klassement geen schrapresultaat kent. Tweede man is Clemens Tassche die reeds tegen een gat van 51 punten aankijkt met Scholten op vijf puntjes. Zie ook http://www.enduro.nl/totaalklassement/2009-informeel-totaalklassement-nationalen/.

DAGLICENTIES
De daglicenties gaf een interessant veld te zien. Hilco Huisjes nam het op met veelvuldig oud-enduro kampioen Alfons Hoevers. Hoevers kon op de zandkule zijn ervaring inzetten en had duidelijk het beste. Toch moest hij teveel inleveren op de zeker meer voor crossers geschikte proef 1. Huisjes sloeg zo een gat van 20 sec naar Hoevers en won de cup. Op drie had Jurgen vd Goorbergh het met Antoine Sellis en thuisrijder Bert de Vos aan de stok. Vd Goorbergh moest in het begin wat inleveren maar kwam daarna pas echt goed op gang en greep zondermeer de derde plaats. Sellis won maar net van De Vos voor vier.

CLUBTEAMS
Ook nu was met drie klassewinnaars en een tweede de winst zondermeer naar veelvraat VAMC De Graafschapsrijders 1 (Advokaat, Plekkenpol, Wassink en Ten Velde). TCD Hummelo 1 (Curre, Ramshorst, Boekhorst en Bergsma) scoorde zijn vierde runner-up plaats op rij dankzij wederom het uitvallen van Kock. MC De Toerenteller 1 (Kock, Davids, Van Amersfoort en Henry Pol) moest daardoor weer genoegen met de derde.

MERKENTEAMS
Met twee winnaars en even zovele tweede plaatsen was KTM WPM 1 (Wassink, Ten Velde, Lemmens en Haaijer) weer ongenaakbaar. Zusterteam KTM WPM 2 (Enderink, Broer en Polsvoort) legde zich daarbij neer voor een mooie tweede plaats. Yamaha Torenstad (Elting (2*), Gerrits en Van Voorst) lepelde de laatste podiumplek binnen.

DE ‘DUIK’ VAN DE DAG
Het was zanderig en er lagen her en der wortels en knippen die uitdaagden tot af en toe een afstapper. Toch was de meeste lol te beleven in de zandkule waar regelmatig flinke files te vinden waren. Hier een shot toen het nog meeviel. Op een topmoment lagen er wel eens acht te grabbelen en was er dus geen doorkomen aan.
Zo gezellig kan het zijn als de 40- en 50-plussers samenscholen bij de derde klim uit de zandkule

IEDEREEN LEKKER MOE
Na afloop erg weinig rijders die nog veel fut over hadden. Bij velen was de verwachting om na bad en een drankje snel het bed in te duiken. Dat is ook het mooie van deze enduro, prachtige proeven incl Neerlands mooiste proef die buiten de tweedaagse ook nog het meeste publiek wist te trekken. Maar ook een mooie uitdagende route. Zo zou het overal moeten zijn, maar die mogelijkheden hebben helaas niet alle clubs. De MCNH heeft dat wel maar haalde we ook weer het uiterste uit en dat is veel lof waard.

De volgende enduro is die van Zelhem op 7 nov. Daar weer o.a. de mooie proef op ‘Het Zand’ (ook top 3) en het crosscircuit de Kappenbulten. Dat is de laatste enduro voor de tweedaagse in Harfsen/Borculo en dus ook de finale om nog wat te doen aan de tussenstand.

Tekst: Alex Peters

Foto’s: VSFoto

© Het gebruik van de hier geplaatste tekst is alleen toegestaan met schriftelijke toestemming van de auteur.

Alex Peters, Uw evt. reacties gaarne naar: Peters@DeNop.isonzeclub.nl