enduro.nl

Zware seizoensafsluiter prooi voor Erald Lammertink

De tweedaagse kampioensrit vormde weer de traditionele afsluiting van het ONK enduro. De eerste dag in Borculo ging nog onder mooie droge omstandigheden in een (te) relaxt tijdschema. Dat werd de tweede dag in Harfsen helemaal anders en niet in het minst doordat het bijna de hele dag stevig regende. Dat het zwaar was bleek wel uit de 55% uitvallers. De echte toppers trokken zich weinig van deze echte enduro omstandigheden aan. Die hebben dat al vaker meegemaakt en genieten er zelfs op hun manier van.

HET DUURDE EVEN
Bij aanvang van het enduroseizoen was niet duidelijk waar in 2009 de afsluitende tweedaagse kampioensrit zou gaan plaatsvinden. Er was geen club bereid het vele extra werk van een tweedaagse op zich te nemen. De onzekerheid hierover hield maandenlang aan totdat opeens de Borculose Motor en Auto Club (BMAC) en de Harfsense Motor en Auto Club (HAMAC) zich meldden met het idee het gezamenlijk te organiseren. De routes waren volledig separaat met als voordeel dat er iedere dag op een fris parkoers gestart zou kunnen worden. De vraag was nog waar de start moest zijn. Na wat passen en meten op de kaart kwam de kleine dorpsgemeenschap Exel uit de bus. Dat lag mooi centraal en daarnaast was er een horeca accommodatie waar voldoende enduro gevoel was om de zaak te kunnen organiseren. Wel betekende het voor beide dagen een verbindingsroute vanaf de start/finish naar de route die behoorlijk wat tijd kostte waardoor het plan voor vier rondjes niet haalbaar bleek.

PERIKELEN
Een tweedaagse brengt altijd extra spanning mee, maar soms ook merkwaardige situaties. Zo bleek bij de keuring dat er twee HM Honda’s aanwezig waren met precies dezelfde kentekenplaat. De altijd scherpe keurmeesters ontdekten dat feilloos evenals bij een andere motor de truc met een ‘fout’ plaatje over het chassisnr. Beide rijders konden onverrichterzake naar huis vertrekken. Een rijder die zijn motor net als zo’n 280 anderen wel netjes in het Parc ferme kon parkeren kwam de volgende ochtend tot de ontdekking dat hij zijn hele motorpak thuis had laten liggen. Helaas wat laat. Of het toch nog gelukt is om weg te komen? Daar zijn we nog niet achter.

Eerste dag BORCULO
Vanaf het startpodium was het even wandelen naar de start in de hoofdstraat van Exel waar op het PromotieGroep Dutch Enduro podium bijna iedereen op tijd verscheen om gestart te worden onder het ‘genot’ van een regenbuitje. Vandaar een verbindingsroute van 13 km over de weg naar de route van Borculo. De landerijen rondom Borculo liggen laag en daar zijn in het verleden al heel wat natte enduro’s verreden. Helaas ook een enkele maal ingekort of zelfs afgelast. De bizarste was wel die van 2005 toen door de hevigste sneeuwval sinds vele jaren de kampioensrit in de loop van de eerste dag voortijdig moest worden beëindigd. De BMAC heeft dus ervaring en weet daar mee om te gaan. De scenario’s konden echter in de kast blijven daar de ondergrond droog was en best wat water zou kunnen hebben. Over de stevige regenbui in de ochtend maakte de organisatie zich geen zorgen. ‘Gisteren stoof het nog op de akkers, en straks klaart het op’ was het alleszeggende antwoord.
De verbindingsroute naar de route was bij 8 graden en nattigheid bepaald niet hartverwarmend. Toen na ruim een uur de regen ophield klaarden de gezichten van de rijders op. Toch bleef het een koude aangelegenheid. De club had de rijtijd veel te ruim ingeschat en daardoor waren er wachttijden tot soms 20 minuten op de tijdcontroles. Met daarnaast ook nog hele stukken verharde weg was er weinig vreugde over de route. De sporadische stukken kruip-sluip werk en bosjes maakten dat net niet goed. Helaas had de uitzetter weinig meer mogelijkheden. Dat de BMAC met een oog op de buienradar een gok moest maken, moge duidelijk zijn. Vooral als je daarbij in aanmerking neemt de slechte ervaringen met nat weer in dit laaggelegen gebied. Met daarbij het streven de snelheid op de weg te beheersen leidde dat tot een ruim tijdschema. Een advies zou zijn dit vooraf uitvoerig te melden om zo de verwachtingen van de rijders wat te dempen.
Over de proeven was meer enthousiasme zeker gezien ook de rijdbaarheid daarvan die in dit jaargetijde gewoon prima was. Daarnaast maakte de breedte van die proeven en de wijze van uitzetten met veel afwisseling in bochten, dat het toch een mooi geheel werd. Voor de liefhebbers van afsnijden grossiert de BMAC in dikke nylon touwen over stevige palen en dat houdt de rijders aardig binnen de touwen. Deze club is hier al jaren zeer alert op en de officials waren attent gemaakt op bepaalde, in dit opzicht vaker opvallende, rijders met het doel die goed in de gaten te houden.

GOOI- EN SMIJTPROEVEN
De inters en nationalen reden drie ronden van 65 km (excl verbindingsroute) en de daglicenties twee met in elke ronde drie proeven. De eerste proef (1) was op de al vaker gebruikte locatie van het BMAC crosscircuit in Ruurlo. Hier weer de bekende afwisseling met stukjes crossbaan, een enkel kruip-sluip paadje, mooie springschansen een flink stuk met mooi ruim bochtenwerk op een grote akker. De mogelijkheden inclusief de tunnels waren goed benut. Een proef waar een crosser vanwege de vele schansen zich goed thuis kon voelen mede omdat er weinig nattigheid was waarvan rond de start nog het meeste. De akker was vrij droog. Met een lengte van een kleine 5 minuten voor de snelste inters was de proef mooi aan de maat. De tweede proef was een ruim gestoken droge akker in de buurt van Haarlo en iets korter. Het was met een ruime drie en een halve minuut gedaan. Proef 3 was een oude bekende bij Geesteren. Vele akkers aaneen geregen met een enkel bosstukje. De paden waren ruim breed zodat iedereen zijn eigen spoor kon trekken, ook in bochten ontstonden zo in het algemeen meerdere lijnen. Dit was een proef met diverse ‘wide open’ vijf-zes high speed werk. Op weinig plaatsen waren snelheidsremmers aangebracht, terwijl dat makkelijk had gekund. Wellicht een tip voor volgend jaar.

Tweede dag HARFSEN
De eerste starter begon om 08.00u aan de 15 km verbindingsroute waarna direct de tanden in de eerste proef in het buurtschap ‘de Schoolt’ gezet konden worden. Dat ging al onder gestaag vallende regen die vervolgens bijna de gehele dag aanhield. Voor de talrijke toeschouwers reden voor een paraplu, voor de rijders was er weinig anders aan te doen dan een plastic jas, een lading reserve brillen en handschoenen op de controleposten. Al dat regenwater werd aanvankelijk door de gortdroge grond prima geabsorbeerd, maar allengs begon de bodem toch te verzadigen en kwam er een heel gladde bovenlaag te voorschijn. De veteranen hadden het al snel over echte enduro omstandigheden, net als het vroeger eigenlijk elke enduro wel was. De huidige generatie zou volgens hun wat te verwend zijn door de vaak droge omstandigheden bij de enduro. Daarentegen was het materiaal veel beter en dus zou de motor minder snel de geest geven. Het eind van de steeds zwaarder wordende dag moest dan maar de balans duidelijkheid brengen. Waar na de eerste dag twintig uitvallers in het boek stonden, waarvan enkelen de tweede dag weer van start gingen, waren uiteindelijk na twee dagen 124 uitrijders te noteren van de 280 starters. Een beetje ging de theorie dus wel op, met 55% uitvallers een beetje veel zelfs.

Al jaren heeft de route in Harfsen het gunstige predikaat ‘houterig’. De club heeft unieke mogelijkheden maar weet die ook prima te benutten. Ook nu was dat zo met een route met veel bossages en dito aantal kruip-door-sluip-door werk. Een prettige enduromix met verder diverse akkers en slechts een enkele verharde verbindingsweg. Al jaren niet voor niets de mooiste route van Nederland. De route begon stofdroog maar werd door de regen steeds modderiger. Dat leverde naarmate de dag vorderde heel wat vette en diepe sporen op. Als er al echte knippen aanwezig waren was dat nog een erfenis van vorig jaar. Zowel de inters als de nationalen mochten driemaal de route van 65 km afwikkelen, de daglicenties twee keer. Voor velen was dat vanwege het weer al na een ronde meer uitdaging dan ze leuk vonden. Niet in het minst was dat te danken aan de deze dag veel scherpere tijd op de route. Nu is dat in Harfsen geen verwonderpunt maar onder deze omstandigheden was duidelijk dat de zware route en proeven wel hun tol zouden gaan eisen voor wat betreft de tijdslimiet. Voornamelijk de met modder minder ervaren nationalen zouden snel tegen de maximale tijdsoverschrijding van een half uur op gaan lopen. Ook hier waren twee zijden aan de medailles, een enkeling vond het vreselijk zo de wedstrijd te moeten verlaten, terwijl anderen het zagen als een verlossing…… Het kan verkeren.

ALTIJD SELECTIEVE PROEVEN
Drie al jaren bekende proeven stonden weer opgetuigd, met hier en daar een kleine variatie. Kort na de start zoals gemeld proef 1 de bos- en akkerproef in het buurtschap De Schoolt. Deze proef betreft twee bosstukken met veel mooi snelle singletracks en daarnaast veldpaden en maïsplakken. Het is belangrijk hier zeer secuur tussen de dicht op elkaar staande bomen te sturen. Iets waarvan de moeilijkheid toeneemt naarmate de talrijke knippen en boomwortels gladder worden.

Proef 2 op en rond het HAMAC circuit was door clublid, sectorhoofd en tevens vaste enduro omroeper Wim Steegink weer een zeer gevarieerde proef in elkaar geknutseld. De proef bestond uit een stuk van het HAMAC circuit dat op diverse plaatsen werd verlaten om akkers te bezoeken, de jeugdcrossbaan en nog wat kruip-sluip stukjes. De crossbaan was al enkele weken geleden gesloten voor cross, dat was te gevaarlijk. Voor enduro mocht de flink modderige baan natuurlijk gewoon open. De baan was erg glad en het leek wel of de rijders steeds weer naar het midden werden gedreven doordat de zijkanten net iets hoger stonden. De finish was iets speciaals. Eerst een moddergat waar er heel wat te langzaam ingingen en dan vrolijk tot aan de tank de blubber indoken en muurvast zaten. Daarna de niet makkelijke keuze tussen een ‘hard’ en ‘easy’ afronding. Hard bracht 6 boomstammen dwars op het pad waarvan de eerste twee ineens te nemen waren zoals veel inters en een enkele nationaal ook lieten zien. Easy bracht geslinger tussen hekken door. Daar ontstonden na twee ronden zeer diepe sleuven waarin het water zich ophoopte en heel wat rijders zich vastreden. Het helpen door derden is in zicht van officials nu eenmaal iets dat het diskwalificatie spook uitnodigt. De rijders moesten dus zelf flink aan de motor sleuren. Zo verwerd het ‘easy’ stuk al snel tot ‘hard’. Helaas wilde niemand de bordjes verhangen (ook wedstrijdleider Ab van Merkesteijn niet) en werd na twee ronden de easy route wat aangepast om het karakter (ongeveer 10 seconden langer) te behouden. Het hard deel werd er ook niet makkelijker op gelet op het uitgebreide gemartel met rokende motoren en zuchtende en steunende rijders. De techniek die sommigen aan de dag leggen bij dit soort obstakels is sterk voor verbetering vatbaar. Het lijkt alsof ze voor het eerst over een boomstammetje rijden, wat een geklungel. Toine van Dijk moet die mannen echt eens uitnodigen voor een lesje boompjes pikken; voor de boom het voorwiel optrekken en dan vaart houden zodat ook het achterwiel meekomt. En natuurlijk dwars op de boom rijden, want schuin volgt op die natte gladde dingen een wegglijder en dat is niet fijn. Het publiek lustte er wel pap van en werd hier op zijn wenken bediend. Met daarnaast het tijddisplay waarop men de tijden kon aflezen en de directe nabijheid van de cateringtent van de club met o.a. koffie, broodje bal en een heerlijke bak snert, hadden het talrijke publiek het super naar de zin. Een voorbeeld voor andere clubs die inkomsten laten liggen.

Proef 3 lag op en rond de voormalige stortplaats met een mooi bosstuk met steeds glibberiger wordende bospaadjes en akkers. Daarbij ging het vijfmaal de grote (vuilnis)bult op en evenzoveel keer af. En dat was op punten best steil! Op de afstappers was het oppassen wat niet iedereen even slim deed. Te traag omlaag eindigde vaker in een bodemverkenning dan net iets te vlot omlaag. Dat ging in bijna alle gevallen goed (behalve Barend Haiijer die er een harde klap maakte) maar namen sommigen wel een rare verkrampte houding aan. Met een hele lading knippen en enkele snelle vloeiend draaiende stukken op de akkers was het een zeer gevarieerd geheel dat onder invloed van de regen flink glad en zwaar werd. De steeds zwaarder wordende klim vanuit het bos kreeg steeds diepere gleuven en was dan ook favoriet bij het talrijke publiek. Waarschijnlijk heel wat minder bij de rijders. Een enkeling maakte het daar wel heel bont zoals b.v. Leo Moulijn die al na één mislukte poging opgaf en via de zijkant en het lint de lastige klim omzeilde. Zijn geluk was dat daar geen official stond te schrijven.

ONK INTERS E1
Klassementsleider Amel Advokaat stond op 147 punten en zag naaste belagers Barend Haaijer en Erald Lammertink op respectievelijk 134 en 130 punten. In weerwil van zijn bloedvorm, de laatste drie wedstrijden werden gewonnen, zou Advokaat de kat uit de boom kunnen kijken en kiezen voor behoedzaam naar de titel toerijden of toch…. Voor Lammertink die van dit soort akkers houdt was er maar een lijn, aanvallen! Met zes van de negen proeven op zijn naam was de eerste dag voor hem. Ralph Hubers kwam nog het beste mee maar bleef met 18 seconden steken op de tweede plaats. Haaijer ging lang gelijk op met Hubers maar verloor de laatste ronde wat terrein. Zo kreeg hij nog Advokaat in zijn nek die slecht startte door in proef 1 de eerste de beste bocht tegen de vlakte te gaan. Wellicht dat hij toen al gelijk moest nadenken over wat zijn verdere strategie zou zijn. Het gevolg was in ieder geval dat Advokaat snel beter op gang kwam maar niet met de eerder vertoonde scherpte. Zo bleef hij steken op de vierde plaats voor Rik Broer die steeds beter meekomt maar zich nog niet net tussen voornoemde toppers kan wurmen. Daarom was de vijfde plaats dik verdiend.

De tweede dag had Lammerink niet aan motivatie en snelheid ingeboet. Wel was duidelijk dat Ralph Hubers toch ook wel trek had in de totaaloverwinning. Het werd een echte tweestrijd hoewel Advokaat zich er twee keer tussen kon wurmen door evenzovele malen een proef op te eisen. De rest was dus het bot dat tussen de tanden van Lammertink en Hubers heen en weer ging. Hubers kwam ondanks verwoede aanvallen de van de eerste proef stammende achterstand van zes seconden niet meer te boven en moest ook deze dag de winst aan Lammertink laten. Hubers had de hele dag een mooie marge op Advokaat maar zag die in de laatste ronde snel slinken tot ultiem vijf seconden. Zo bleef toch de tweede plaats zijn deel en kwam Advokaat op drie voor de wat wegzakkende Haaijer op vier die in de allerlaatste proef op de afstap onder de motor terecht kwam en flink tijd verloor. Rik Broer had de vijfde plaats stevig in handen maar viel in de laatste ronde uit met versnellingsbak problemen door een afgelopen ketting. Hij liet zo de vijfde plaats aan Rick Enderink. Voor Advokaat was het helemaal ok, na een lang jaar tobben met zijn rugblessure werd de lang gezochte en zwaar verdiende titel behaalt. Hij is weer helemaal terug. Met snelle tegenstanders als Lammertink, Haaijer en Hubers in die volgorde achter je in het kampioenschap heeft de winst een extra glans.
Tweedaagse: de winst en de tweede plaats waren duidelijk voor Lammertink respectievelijk Hubers met Advokaat als derde.

ONK INTERS E2
Omdat er nog een bezwaar loopt van Mike Kock tegen zijn diskwalificatie in Hellendoorn (sleutelen op de route, hulp van derden) zou het op voorhand duister worden wie hier nu het kampioenschap zou gaan binnenhalen. Erik Davids had 7 puntjes op Marco Teunissen en 11 op Erwin Plekkenpol. Vooral van Plekkenpol werd verwacht hier alles op alles te zetten gelet op zijn WK ervaring. Maar ook van Kock zou nog een ultieme poging verwacht kunnen worden. Hij zou toch niet voor niets de (lastige) weg naar de Tuchtcommissie gekozen hebben? Kock ontvouwde zijn plannen al snel en duidelijk, won acht proeven en sloeg een mooi gat naar het stoeiend duo Davids/Plekkenpol voor de dagwinst. Davids zag het nutteloze van Kock bijhouden in en concentreerde zich op Plekkenpol. Die moest voor Davids eindigen en zette alles op alles. Dat kostte drie aardknuffels en dat monde uit in een stoelendans waarbij afwisselend enkele seconden werden ingeleverd of bijgeschreven. Voor de laatste proef had Davids een voordeel van 2,7 seconde. Plekkenpol haalde alles uit de kast liep in maar bleef steken op 0,13 seconde. Davids kwam zo op twee voor Plekkenpol en vergrootte het gat in de tussenstand naar 13 punten. Marco Teunissen en Dave Elsinga zaten op zo’n 20 seconden daarachter de vierde plaats te betwisten. Elsinga had die lang in handen maar verloor de grip in de tweede wedstrijdhelft. Teunissen profiteerde door een snelle laatste proef en greep vier voor Elsinga op vijf.

Ook de tweede dag stond in het teken van de strijd tussen Plekkenpol en Davids, nu echter met een gat van 13 punten. Samen met Kock ging het aanvankelijk gelijk op. In proef 4 ging het echter voor Davids helemaal mis en klapte hij er hard af op een richel. Voor Davids de positieven weer bij elkaar gescharreld had en weer aan rijden toekwam waren al een dikke 30 seconden vergaan. Op dat moment ging ook de switch bij hem om wetende dat hij aan een achtste plaats genoeg zou hebben. Uitrijden werd het devies waardoor het nu ging tussen Kock en Plekkenpol. Kock bouwde een mooi gaatje op totdat hij op proef 7 in de problemen kwam en dik 20 seconden moest toeleggen. Plekkenpol zag de kans, jumpte er over heen en won de tweede dag voor Kock. De derde plaats kwam zo in handen van de teamgenoten Elsinga en Geert Snellenberg. Dat leek Elsinga te gaan winnen totdat er gesleuteld moest worden, hij maar liefst 6 minuten opliep en naar de 11e plaats doorschoof. Snellenberg benutte zijn EK ervaring in dit soort omstandigheden en hengelde als prima derde de meet. En Teunissen, waar was die? Die maakte al gelijk op de eerste proef een harde klapper en kon linea recta naar Dr Norel voor een schouderbreuk. Voor vier had Leon van Bakel het met Menno van der Zee aan de stok maar kon ervan profiteren omdat Van der Zee de laatste ronde stevig terugviel. Van Bakel kreeg zo een prima vierde plaats voor Van der Zee op vijf die op zijn beurt gevolgd werd door de (in de laatste proef) in de uitrijd stand rondrijdende Davids, zesde werd diens deel. Onze Dakar rijder Henk Knuiman die dit jaar in een topteam samen met Marc Coma en Jordi Viladoms de strijd mag aangaan, reed ook mee. Zoals hijzelf zei, om kilometers te maken en geen botten te breken. Dat was ook de voornaamste reden waarom hij de tweede dag na twee rondjes het wel goed vond en afstapte. De titel gaat officieus naar Davids voor Plekkenpol en Kock. Genoemd is al de Tuchtcommissie die 30 nov bijeen komt en binnen twee weken een uitspraak zal doen die eventueel de stand nog op de kop kan zetten.
Tweedaagse: Kock wint voor Plekkenpol met Snellenberg op een dik verdiende derde plaats..

ONK INTERS E3
Hoewel het geen topdag was voor Mark Wassink, misselijkheid en diarree, was er zoals het hele seizoen al gebruikelijk, geen kruid tegen hem gewassen in deze klasse. De mindere concentratie bracht voldoende sterke tijden op de klokken om de eerste dag met acht gewonnen proeven bij te kunnen schrijven. De meeste tegenstand kwam uit de onverwachte hoek van Bjorn Schreijer die werd geholpen door een 40 seconden slippertje van Gert-Jan Boekhorst op de eerste de beste proef, het BMAC circuit. Schreijer won zelfs een proef toen Wassink even minder attent was (net na een overgeef beurt…) en zal niet ontevreden zijn met zijn eerste tweede plaats bij de inters. Boekhorst hield de derde stek vast door de Belg Kevin Gauniaux van die plaats terug te zetten naar vier. Eric van Klinken bleef aardig in de buurt en mocht met een vijfde plaats niet ontevreden zijn. Belg en Zuiderbuur Thierry Klutz moest al na een proef de Husky aan de kant zetten met een vastloper. Net toen hij dacht dat daarmee de tweedaagse gedaan was kwam hij TCD Hummelo teamcaptain Jos Arends tegen die hem tipte over de mogelijkheid de tweede dag weer normaal te starten.

Na een goed doorstane nacht leek Wassink weer herboren. Met slechts 1 slippertje op proef 8 was er weer geen kruid tegen gewassen en reed hij de hele meute op een flink gat. Tweede man werd nu Klutz die duidelijk op die plaats thuishoorde en zich zelfs een strafminuutje aan de klok kon permitteren om toch de tweede plaats veilig te stellen. Gauniaux kwam ook nu goed uit de verf maar had in Boekhorst en Schreijer flinke tegenstanders. Boekhorst ging in de allerlaatste proef stevig in de fout door een van de lastige klimmen niet ineens te kunnen pakken. Hij moest terug omlaag en had daarbij nog af te rekenen met ander (spook)verkeer. De tweede poging ging met veel geweld heel wat overtuigender en slaagde, toch bleef hier wel een klein minuutje liggen. Schreijer leek last te hebben van de gladheid want enkele kleine foutjes kosten flink wat tijd. Zo kon Gauniaux de derde plaats binnenhalen voor Boekhorst (4) en Schreijer op vijf. De titel komt door zijn ongeslagen reeks natuurlijk bij Wassink met Boekhorst op twee en een verrassend constante Luuk de Haas als mooie derde.
Tweedaagse: Winst voor Wassink, met de verdere plaatsen voor Gauniaux (2) en inter debutant Schreijer (3)

INTERS VETERANEN 40+ EV40
Toine van Dijk had het van te voren al helemaal uitgedacht, ook deze twee efkes winnen en dan is het een ongeslagen reeks. Helaas had de BMAC andere feiten voor hem in petto. Net als in 1997 kreeg Toine een, ‘door een ander’ losgereden, dik nylontouw in het achterwiel. Maar goed dat er een omstander was die een mes op zak had, anders had Van Dijk er zijn Waterloo beleefd. Deze hulp van derden was gespot door concullega Peter Bergsma maar die hield mooi zijn mond. Je weet natuurlijk nooit of de uitgesproken tekst ‘Dan ben je mijn vriend niet meer’ hierbij een rol heeft gespeeld. Maar het was wel een kans om zelf kampioen te worden. Bergsma had een belang maar eerbiedigde de collegiale regel dat sleutelen moet worden ontdekt door een official. Rijders geven elkaar niet aan…. Anderzijds kreeg Bergsma zo wel de dagwinst op een presenteer blaadje want de vier minuten die ‘lange’ Van Dijk moest incasseren kon hij in de andere proeven niet meer goedmaken. De lange kwam een eind maar net niet ver genoeg maar eindigde nog als tweede. Marc Hanegraaf reed eenzaam als derde rond en hield dat de hele dag vol. Zo ook ging de vierde plaats naar Peet van Saasse voor vijfde man Bob Barten.

Waar Toine Van Dijk een weergaloze tweede dag had en de hele meute op zes minuten reed, had Bergsma een pechdag. Problemen met een wiel zorgden voor veel sleutelwerk en vertraging naast drie minuutjes straftijd. Meer dan een zesde plaats zat er niet in. Hanegraaf deed een reprise van dag 1 en rekende zelfs een mooie seizoensbeste tweede plaats in. Van Saasse, Schellekens en Bartens vochten het uit om de plaatsen drie vier en vijf. Barten had lang zicht op die derde plaats maar ging in de allerlaatste proef flink in de fout. Dat oponthoud gaf de derde plaats vrij voor Van Saasse met Schellekens op het vinkentouw als vierde. Barten moest zich tevreden stellen met een toch nog fraaie vijfde positie. Van Dijk wint de competitie onder het uitspreken van de verwachting de ‘nylon vloek van Borculo’ niet vaker meer te willen ontmoeten (volgend jaar geen startbewijs). Bergsma wordt tweede en Hanegraaf eindigt als derde.
Tweedaagse: de winst gaat naar Van Dijk voor Hanegraaf en Bergsma.

SCRATCH ONK INTERS (Motorgazet bokaal)
In de scratch ging het tussen Mark Wassink (E3) en Amel Advokaat (E1), vooraf was er een minimaal verschil van slechts twee punten. Erald Lammertink trok zich daar niets van aan en won de eerste dag voor Ralph Hubers, Barend Haaijer en Advokaat. De hele E1 topparade voorop, daarna als vijfde Mike Kock (E2) voor zesde man Wassink die wat grieperig was. Wassink herstelde in de nacht, kwam sterk terug en won de tweede dag voor Lammertink. Advokaat kwam als derde over de meet voor Hubers en Erwin Plekkenpol (E2).

Wassink versloeg met dit resultaat Advokaat voor de scratch over het hele seizoen en kwam daarmee in het bezit van de prestigieuze Motorgazet wisselbokaal. Mark komt daarmee in een illuster rijtje van eerdere winnaars met Hans Vogels (3 keer), Remy van Rees, Erik Davids, Tom Hemmelder (2 keer), Pedro Tragter en Patrick Isfordink (2 keer). Vermeldenswaard is nog dat de derde plaats in de scratch 2009 naar Hubers gaat voor Lammertink (4) en Haaijer (5). Dat zijn maar liefst 4 E1 rijders bij de eerste vijf. Dan is het interessant dat te spiegelen met het belsuit van het Hoofdbestuur van de KNMV dat enkele jaren geleden de scratch niet officieel wilde maken omdat E1 rijders geen enkele kans maken…..

Tweedaagse: De voorzittersbeker voor snelste inter in de Tweedaagse wordt op de KNMV kampioenshuldiging voor het eerst uitgereikt aan Erald Lammertink. De tweede plaats ging naar Wassink gevolgd door Hubers.

Winnaar van het Inter Scratch klassement Mark Wassink krijgt de Motorgazet bokaal uitgereikt door Alex Peters. Mark heeft duidelijk meer oog voor kissmiss Sylvia van Uden de vriendin van Hans Vogels.

EURO/ NATIONALEN N1
Al maanden ongeslagen zou er ook hier voor Ian Olthof geen vuiltje aan de lucht moeten zijn. Druk voor het kampioenschap voelde hij niet want dan zou Ronald van Amersfoort toch minstens een dag moeten uitvallen. Olthof won beide dagen terwijl van Amersfoort zich beperkte tot een tweede en derde plaats en twee totaal. Kelvin Seppenwoolde kwam de eerste dag nog tot een derde plaats maar moest de tweede roemloos uitvallen. Niek Dijkman deed het beter want na een teleurstellende twaalfde plaats volgde een goed herstel op dag twee op een tweede plaats waarmee hij het brengt tot een mooie derde plaats in de tweedaagse. Robert Botjes scoort twee vierde plaatsen terwijl Jaap Panjer daar steeds net achter weet te finishen als vijfde. Het kampioenschap komt terecht bij de regelmatigste rijder en dat is Van Amersfoort, Olthof eindigt als tweede voor Botjes.
Tweedaagse: Olthof wint met gemak voor Van Amersfoort (2) en Dijkman (3).

EURO/ NATIONALEN N2
Ook hier liet Robin Nijkamp weinig twijfel bestaan wie de te kloppen man is. Ismo ten Velde probeerde er nog van alles aan maar zal ongetwijfeld het advies van papa en enduro veteraan Jan ten Velde voortdurend in het achterhoofd hebben genomen. ‘Concentreer je op de titel!’ Ten Velde liet zich er echter ook niet afrijden en kon zelfs een enkele maal een proef afsnoepen van Nijkamp. Nijkamp bleef sterk rijden ook de tweede dag toen het ‘echte enduro’ werd en won beiden dagen met vlag en wimpel. Ten Velde schoof daar netjes bij aan als twee keer tweede. Sjoerd Migchelbrink kwam in de buurt maar niet tussen de twee kemphanen en moest zich tevreden stellen met twee derde plaatsen. Vooral de tweede dag was er wel een erg groot gat naar de koplopers mede dankzij twee strafminuutjes. Met een achtste en vijfde plaats ging de vierde plaats in de tweedaagse naar Alex van Ginkel. Een elfde en vierde plaats bracht de vijfde plaats in de tweedaagse in handen van Erwin Wolting. De titel gaat volslagen verdiend naar Ten Velde voor Nijkamp en Migchelbrink. Nijkamp was eigenlijk de sterkste maar miste een resultaat. In de huidige puntentelling ben je dan de pisang. Hij had zelf ook liever gelijk bij de inters begonnen. Dat werd niet goedgekeurd door de KNMV en dus moest hij nog even de nationalen dwarszitten.
Tweedaagse: Eerste Nijkamp, tweede ten Velde en derde Migchelbrink

EURO/ NATIONALEN N3
Met twee klinkende overwinningen bezegelde Nicky Scholten zijn ongeslagen status en won zowel de titel als de tweedaagse. Peter van de Sluis had de eerste dag een hele hand vol aan Thomas Jannink maar zag die de tweede dag uitvallen en zo de tweede plaats naar trialist Van de Sluis komen. Dat trial karakter werd vooral duidelijk op de balkjes op het Hamac circuit. Zo lichtvoetig als Van de Sluis daar overheen ging, riep veel respect op bij vooral de kluners die er een heel werk van maakten om die balkjes te passeren. De tweede plaats in de tweedaagse was dan ook dik verdiend. Van veel uitvallers profiteerde John Coumans, met een zevende en derde plaats mocht hij mee naar het podium voor de derde en laatste tweedaagse beker. Erik Buursema sloot mooi aan als vierde na een achtste en vierde plaats in de dagen. De vijfde plaats overall ging naar Michel koster via een vierde en vijfde plaats. Het kampioenschap was duidelijk, de tweede plaats ging naar Van de Sluis voor Coumans.

NATIONALEN VETERANEN 40+ NV40
Eigenlijk kon Roberto Curre weinig gebeuren, met 58 punten voorsprong had hij nog maar 3 puntjes nodig om de titel mee naar Velp bij Arnhem te nemen. Toch had hij geen zin zich over de kop te rijden en moest de eerste dag de winst laten aan een goed op dreef zijnde John Lourensen. Die had ook de tweede dag duidelijk het beste en zou zondermeer de dubbele winst gaan pakken ware het niet dat hij in de laatste ronde na proef 1 moest uitvallen. Daarmee viel een zwaar verdiende winst in de modder. De een zijn ‘dood’.. werd het gelukkie voor de eerste dag als negende geëindigde Hans Bekhuis. Die voelt zich in de modder duidelijk meer op zijn gemak als in het zand, hield de tweede dag het aantal strafminuutjes beperkt tot slechts 1 en kon daarmee de totaaloverwinning in de tweedaagse bijschrijven. Curre hield het hoofd zo koel als een kikker en eindigde beiden dagen als tweede en ging zo ook het podium op. Henk Schuizeman haalde via twee keer een derde plaats dezelfde positie op het tweedaagse podium. Daarmee waren de bekers op. Met een zesde en vierde plaats eindigde Wopke Hoekstra mooi als vierde en zette daarmee Anne van Ramshorst terug naar vijf met zijn vierde en zesde plaats. Het kampioenschap kwam terecht bij de net niet ongeslagen Curre met Bekhuis door zijn sterke eindsprint op twee voor Lourensen.

NATIONALEN VETERANEN 50+ NV50
In de wetenschap dat lijstaanvoerder en titelverdediger Jan Lemmens niet zo van modder houdt had de kopman van het Lucht Mobiele Brigade enduroteam Adjudant Jos (van de Cross) Bourgondiën zich goed voorbereid. Hij zou gewoon volle bak gaan voor eigen kansen en daarnaast kende hij het reglement tot in de kleine lettertjes. De hoop was dat Jan Wigman een beetje tussen hem en Lemmens zou gaan rijden om zo het gat van 9 punten te kunnen terugdringen. De eerste dag gingen deze drie mannen behoorlijk gelijk op. In de vijfde proef ging het mis met Wigman, een bodemmonster kostte teveel tijd waardoor de aansluiting verloren ging. Bourgondien vocht het uit met Lemmens en won de dag. De tweede dag leek Bourgondiën met de winst te gaan lopen, maar daar had hij voor het kampioenschap weinig aan daar Lemmens netjes als tweede bleef volgen. Wigman deed goed mee maar viel uit met een kapotgevallen waterslang en dus leek de winst in de tweedaagse het hoogst haalbare voor Jos. Dat moest het dan maar worden.

Helaas had Jos toch iets vergeten in het reglement, namelijk op tijd kijken als de voorlopige uitslag wordt opgehangen. Dan gaat immers het half uur protesttijd in, daarna wordt de uitslag definitief. Toen hij terugkwam van een heerlijk warme douche wachtte hem een koude, de protesttijd was voorbij! Bourgondiën kon niets meer doen aan de bevinding van een official die hem had aangetroffen buiten de route toe hij even verkeerd reed, maar niet had gezien dat hij weer terug reed. Dit gebeurt wel vaker en zou voor de wedstrijdleider eenvoudig en snel te herstellen zijn mede omdat Lemmens kwam getuigen dat de goede route was gereden. Helaas, de uitslag was al definitief en dan helpt er geen moedertje lief meer aan. Zo ging de winst in de tweedaagse aan zijn neus voorbij. Jan Lemmens wist dat Jos sneller was en had ook liever niet op deze manier gewonnen, maar kon niet anders dan de hoogste podiumplaats beklimmen samen met Dakar rijder Rob van Pelt als tweede (vierde en tweede in de dagen). Peter Wils (twaalfde en derde) werd tot zijn eigen verbazing, maar wel dik verdiend, derde. Er waren maar drie uitrijders in deze klasse waaruit maar weer eens blijkt dat de aanhouder en deurzetter wint.
Kampioen dus voor de tweede keer in successie Lemmens met Bourgondiën toch nog als heel goede tweede (en weer wat geleerd in zijn 40e motocrossjaar) voor derde man Henk Lankhof.

SCRATCH NATIONALEN (Twin Air bokaal)
De het hele jaar al sterke dominantie van N2 rijders zette hier weer door. Robin Nijkamp was beide dagen de snelste. Toch maakte dat voor de eindzege weinig meer uit. Ismo Ten Velde behaalde de titel, de mooie Twin Air Bokaal en kreeg daarbij van Leo Brans een set voor een jaar lang gefilterde Twin Air lucht. Tweede werd Robin Nijkamp voor derde man Ronald van Amersfoort.

 

DAGLICENTIES
Kennelijk werkt het twee dagen achtereen moeten rijden toch een beetje afschrikwekkend. Toch waren er maar liefst 64 daglicenties inclusief een aantal oude endurorijders op komen dagen. Voor de winst was er weinig eer te behalen aan oud-enduro rijder Hilco Huisjes. Beide dagen hield hij concurrentie op ruime afstand en was dus de grootste beker voor hem. Ook de tweede prijs was snel bekend doordat ook al oud-enduro rijder Michel Reins die wel wilde hebben. Crosser Joep Teunesen van JTX racing reed zijn eerste ‘echte enduro’ en moest zeker de tweede dag wel een beetje wennen aan dit soort omstandigheden. Hij beet mooi door en pakte de derde plaats voor Wim Lubbers (4) en Jeroen Vriezekolk (5). Voor de oude motoren die gewoon tussen de daglicenties meededen, had Andre Pullen van WPM Motors de grote wisselbeker in petto. De beker ging niet naar de snelste want daar was de beker niet voor zei Andre. En je krijgt hem al helemaal niet twee keer achter elkaar. Dus Peter Lenselink die op zijn ruim 20 jaar oude SWM naar een sterke negende plaats snelde, kon er naar fluiten. Toch viel de appel niet ver van de boom daar zijn broer Lubert Lenselink de beker kreeg voor de mooiste val; op de tweede dag kwam Lubert ongelukkig ten val kwam en brak zijn sleutelbeen.

CLUBTEAMS
Het hele jaar al domineerde het team van VAMC De Graafschapsrijders 1 (Advokaat, Plekkenpol, Wassink en Ten Velde) het hele veld. Dat werd nu niet anders en dus was de tweedaagse en meteen ook de titel voor hen. TCD Hummelo 1 (Curre, Ramshorst, Boekhorst en Bergsma) deed stuivertje wisselen met concurrent MC De Toerenteller 1 (Kock, Davids, Van Amersfoort en Henry Pol) voor plaats twee en drie maar hield op het eind wel de tweede plaats in de stand in handen voor MC De Toerenteller 1 (3).

MERKENTEAMS
Met twee winnaars was KTM WPM 1 (Wassink, Ten Velde, Lemmens en Haaijer) weer de sterkste en won zowel de tweedaagse alsmede de titel. KTM Verpalen Tec design werd wel beide dagen tweede maar had in het seizoen te veel laten liggen om nog iets in de eindstand te kunnen doen. In de eindstand ging de tweede plaats naar KTM WPM 2 (Enderink, Broer en Polsvoort) en de derde naar Yamaha Torenstad (Elting (2*), Gerrits en Van Voorst).

DE ‘DUIK’ VAN DE DAG
In deze modderige omstandigheden waren er voldoende knip momenten om schuivers op de gevoelige plaat te krijgen. Alleen waren de echt spectaculaier bodemverkenningen steeds op een andere plaats als waar onze endurofotograaf Hendrikus Vugteveen stond te knippen. Daarom vluchten we deze keer naar Spenduro Frans die een mooi maar vermoeiend ‘optreden’ had vastgelegd van Patrick Schellekens op de boomstammetjes.

HET KLOPTE
Dat twee clubs zo’n kampioensrit feestje met goed samenwerken prima kunnen organiseren, hebben de BMAC en HAMAC meer dan bewezen. Het klopte allemaal, zelfs het weer leek geregeld. De eerste dag was te droog en te makkelijk, terwijl de tweede dag dat meer dan goed maakte met echt ouderwets Nederlands enduroweer en zware omstandigheden. Of elke mens en machine dat kon waarderen laat zich het best vertalen uit 55% uitvallers. De kenners zeiden dan ook, ‘het was weer een echte kampioensrit!’.

Puntentelling.
Ondanks een mooi seizoen heeft de KNMV enduro, off road en trail commissie na dit seizoen nog iets te overdenken. Een aftrekresultaat voor de zesdaagse rijders is ok, maar die wedstrijd wel mee laten tellen voor de andere inters en die een ander schrapresultaat geven is niet ok. Dit geeft ongewenste ongelijkheid en heeft het kampioenschap in de E1, E2 en E3 klasse beïnvloed. Daarnaast geeft de huidige punten telling met 3 punten verschil (30 – 27) tussen de eerste en tweede plaats weinig mogelijkheid voor een rijder die alles wint (behalve een keer uitvallen) om alsnog kampioen te worden. Zoals het nu is betekent ‘eens uitgevallen’ i.h.a. kansloos en moet je maar hopen dat de concurrentie dat ook eens doet. Kortom, je hebt het niet meer in eigen hand. Een verschil van 5 punten (30 – 25) zou de competitie een stuk spannender maken.

WAAR in 2010?
Op dit moment is er voor 2010 nog geen club die zich spontaan heeft aangemeld voor het organiseren van de tweedaagse. De enduro, off road en trail commissie gaat het, net als dit jaar, druk krijgen om een locatie en organisator te regelen. Uiteraard wordt er ‘ruim’ gekeken waarbij ook motorcrossclubs aan de beurt komen zoals o.a. in het verleden Venraij, Valkenswaard en Mill. Het gerucht gaat dat er zich een mogelijk alternatief aandient voor een tweedaagse op de Waddeneilanden, elke dag op een ander eiland. Daar zitten in ieder geval genoeg uitdagingen aan vast. Met de nieuwe voorzitter van voornoemde commissie uit het hoge noorden (Erik Wichertjes) is dat een interessante optie. Dus wie weet.

De volgende enduro is al weer over 5 weken in Enter. Daar begint traditiegetrouw het seizoen 2010. De proevenbouwers hebben het plan een oude getrouwe proef dwars over vele akkers en zandpaden langs de Regge weer op te tuigen. Dat was vroeger een zeer snelle proef, maar Enter heeft veel bijgeleerd de laatste jaren. Daarom is het niet raar dat juist Enter de huidige tendens in de enduro van vaak lange rechte vol vijf-zes stukken deskundig om zal buigen naar meer (lange vloeiend) bochtenwerk. Dat is technisch uitdagender en ook nog minder gevaarlijk. In ieder geval zal Oscar Pelgrim aan de start staan. Hij wilde stoppen maar werd door zijn vriendin gedwongen weer te gaan rijden. Zal ze nog leuke zussen hebben?

VELE VRIJWILLIGERS
De twee clubs hadden een dikke 200 vrijwilligers gemobiliseerd om de organisatie rond te krijgen voor deze enduro wedstrijd. Daar gaat onwaarschijnlijk veel werk in zitten. De parkoersbouwers, opruimers, verkeersgeleiders, loonbedrijven (aanschuiven en vegen), parkeerwachters enz. staken er veel van hun vrije tijd in. Zonder hen kan zo’n groot evenement niet bestaan. Helaas realiseren sommige rijders zich dat niet en hebben commentaar over ditjes en datjes. Dat verstomt subiet als ze zelfs eens meehelpen om zoiets complex als een enduro te organiseren. Het is een aanrader om zelf eens te ervaren hoeveel werk het is. Het is dan ook zuur voor de organisatie en de vrijwilligers als er ongenuanceerd commentaar komt. Iets om bij stil te staan.

Ook buiten de enduro clubs zetten vele mensen zich iedere week weer nagenoeg belangeloos in voor de rijders en verdienen daarvoor veel waardering. Daarom bij deze en namens alle rijders, hartelijk dank aan organisatoren, KNMV met name Derk Mogenzomp, de enduro- en trialcommissie en wedstrijdleider Ab van Merkestein maar natuurlijk ook alle andere officials, Flying Doctors, tijdwaarnemers, medewerkers bondsbureau, koffiezetters en nog vele anderen voor hun onvoorwaardelijke steun aan deze prachtige sport. Niet over het hoofd te zien is de Promotie Groep Dutch Enduro van Jan Tuitert (PGDE) die het met vele steunende bedrijven ieder jaar mogelijk maakt de sport weer naar een iets hoger plan te brengen. Mooie tijdwaarneming apparatuur met tijddisplays voor het publiek is daar een treffend voorbeeld van. En laten we ook de beheerder van de website enduro.nl Henk van der Spek en degenen die daar mooie verhaaltjes en foto’s op insturen niet vergeten.

Verder dank aan Twin Air en Motorgazet omdat die ieder jaar de nationalen en inters scratch trofee ter beschikking stellen. Lasbedrijf Jan Swinkels doet daaraan mee met de vrijwilligers- en waarderings bokaal. De vrijwilligersbokaal gaat voor 2009 naar Willem en Joke Koops die met het MC De Toerenteller enduro helpers- en verzorgingsteam elke wedstrijd inmiddels zo’n 40 endurorijders ondersteunen. Voor deze grote inzet verdienen Willem en Joke heel veel waardering. Zij doen het met veel liefde voor de sport en de rijders. De waarderingsbokaal ging deze keer als Bo-Bo-Bo-kaal naar Derk Mogezomp waarover elders op deze pagina meer te lezen is.

Natuurlijk ook dank aan gemeenten, provincies, staatsbosbeheer, politie en landeigenaren die de clubs in de gelegenheid stellen om een enduro te kunnen organiseren. En niet op de laatste plaats bijzonder veel dank aan al die verzorgers die er steeds maar weer voor zorgen dat de rijders hun natje en droogje krijgen. Daarbij valt in het bijzonder positieve zin de club van Bertus Snellenberg (team Gebben Motoren en Van Veen Chevrolet) op, die regelen de verzorging van soms wel 50 rijders en is een schoolvoorbeeld van hoe met moet en kan.

Tekst: Alex Peters

Foto’s: VSFoto

© Het gebruik van de hier geplaatste tekst is alleen toegestaan met schriftelijke toestemming van de auteur.

Alex Peters, Uw evt. reacties gaarne naar: Peters@DeNop.isonzeclub.nl

IN DE ENDURO RAND

GPS Tracking (test)
Tijdens de Kampioensrit 2009 is een test uitgevoerd met GPS tracking door Mylaps in samenwerking met KNMV tijdwaarneming en Movit BV.
Alle Inters reden met een GPS tracker van Mylaps, een apparaatje zo groot als een GSM dat ervoor zorgt dat de positie van iedere rijder tijdens het evenement via een GPRS signaal wordt doorgegeven aan een centrale computerserver die aan internet is gekoppeld. Het parcours dat iedere rijder aflegt is daardoor live te volgen via een speciaal daarvoor ingerichte website op internet. Achteraf is de exacte route te zien die iedere deelnemer heeft afgelegd. Doel van de test is te bekijken of deze nieuwe technologie in de toekomst geschikt is (te maken) voor de complete tijdwaarneming bij enduro wedstrijden; routecontroles en tijden in de proeven.
Ook biedt het systeem door Differential GPS de mogelijkheid eventuele afwijkingen in het gevolgde traject op te sporen. Nu is dat op een proef zeker wenselijk, maar op de route juist een stuk minder. Of toch? Het zal naast enige technische aanpassingen ook enige voeten in de aarde hebben voor inpassing in het reglement. Mylaps heeft al testen uitgevoerd bij onder andere roei-, zeil-, hardloop- en MTB-wedstrijden en vastgesteld dat er voor elke sport andere eisen en aanpassingen gelden.
Zie voor een indruk de vastlegging van Borculo op deze site.
En hier staat dag2 in Harfsen.

Afscheid Derk Mogezomp
Al twintig jaar bekleedt Derk de functie van voorzitter van de KNMV offroad, enduro en trial commissie en daarvoor 7 als lid ervan. Dit jaar heeft hij de pensioengerechtige leeftijd bereikt wat mede met de thans florerende endurosport aanleiding is om op dit hoogtepunt het stokje over te geven. Vroeger was hijzelf deelnemer en met die kennis heeft hij de enduro sport de afgelopen 27 jaar naar een hoger plan weten te tillen. Mede door zijn inzet en bestuurlijk pionierswerk (binnen de KNMV maar ook bij gemeenten) gaat het goed met de offroad en de endurosport in Nederland. Daarnaast heeft hij altijd een gewillig oor voor diegene die hem aanspreken, ook als rijders en organisatoren een andere mening hebben. Als Juryvoorzitter had hij vaak een moeilijke taak te vervullen wanneer er protesten middels een juryzitting afgehandeld moeten worden. Derk heeft daarin altijd zijn mannetje gestaan, blijft objectief wie het ook betreft en handelt rechtvaardig en conform het reglement.

Derk heeft in al die jaren endurosport als uitgangspunt gehanteerd en niet het persoonlijk gewin. Dat tekent de echte vrijwilliger die het goed voorheeft met de sport. Bij de uitreiking zei hij nog ‘zonder de steun van alle collega’s en mijn vrouw Marian had dit allemaal niet gekund. Het is teamwork’. In januari 2010 geeft Derk de voorzittershamer over aan Erik Wichertjes en zal ongetwijfeld nog als official/vrijwilliger bij de sport (KNMV) betrokken blijven. Hij zit nog vol energie en (sportieve) gedrevenheid.

Afscheid Henk Vrielink
Henk sloot 32 jaar enduro af, hij had er liever een makkelijker wedstrijdje voor gehad. De tweede dag waren twee rondjes meer dan genoeg. “Fijn dat mijn vrouw en dochters mij van het parkoers plukten. Ik zat er wel een beetje door (de tijd dan)”. De KNMV bood hem ter gelegenheid van zijn afscheid drie motorboeken aan en van de gemeente Lochem kreeg hij een kado ‘om bij de tijd te blijven’. Henk (62) stopt niet met sport en gaat voortaan met de MTB de bossen in.

Mark Wassink
“Ik had de eerste dag een echte off-day, moest zelfs overgeven. Vandaag was het een stuk beter en had ik ook weer het fijne gevoel. Mooi dat ik naast het kampioenschap ook de scratch en het club- en merkenkampioenschap heb kunnen winnen. Volgend jaar ga ik weer naar de EK’s in de E3 op KTM”.

Erik Davids
Toe aan zijn 10e individuele Nederlandse titel in de enduro. Dat wil iedereen wel, maar dan moet je toch wel iets aparts hebben. Ër is nog enige twijfel maar ik heb vertrouwen in de afloop van de tuchtzaak met Kock. Maar je weet het natuurlijk nooit. Ik had gisteren een sterke dag en kon Plekkenpol voorblijven. Vandaag een harde zwieper gemaakt, daarna was de scherpte weg. Ik begon weer na te denken en dat kost snelheid. Gelukkig had ik de tweede dag genoeg aan een achtste en is het met die zesde weer allemaal goedgekomen. Volgens jaar weer E2 wellicht Yamaha, maar in ieder geval weer EK’s en daarbij probeer ik mijn ervaring over te brengen op de nieuwe EK-rijders”.

Amel Advokaat
“Gisteren zat ik zeker in het begin niet lekker op de motor en toen heb ik toch maar even geconsolideerd. Het doel was eerst het kampioenschap veilig te stellen. Ik had wat ruimte en moest dus gewoon bijblijven voor een fijn resultaat. Vandaag was het helemaal niet makkelijk, ik ben echter gefocust gebleven want als je gaat zitten nadenken gebeuren er ongewenste dingen. De scratch had ik ook graag gewonnen, maar zat er niet in. Mark was de tweede dag ook wel erg sterk. En laten we wel wezen, de beste moet winnen en dat was Mark toch echt! Ik ben wat groot voor de E1 motor, maar toch ligt deze rijstijl mij het beste. In 2010 ga ik dan ook weer op de KTM in de E1 aan de gang en rijdt in ieder geval drie EK’s om te zien waar ik dan sta. Als er nog een mooie plaats in zit pak ik ook de (dure) laatste wedstrijd in Portugal.”.

Erald Lammertink
Ging de laatste tijd al erg goed maar verprutste het vaak op het eind. “Dit keer was ik geladen het goed te doen. Deze proeven liggen mij en wet je, ik ben niet één keer gevallen! Ik ben erg bij met die Voorzittersbeker, die krijg je toch op de kampioenshuldiging he? Volgend jaar ga ik weer op de E1 waarschijnlijk weer voor Gebben. Dat werkt prima voor ons”. Op de EK’s zullen we Erald niet zien, de slechte kosten-baten plaat weerhoudt hem.

Hans Vogels
Was erbij natuurlijk en stelde zelfs vriendin Sylvia ter beschikking als kiss miss voor de scratch bokaal die hij zelf al drie keer had gewonnen. Hij heeft inmiddels al diverse kilometers met de Husaberg gereden en de motor bevalt hem prima. “Vorige week in Westerbork (off road rit) deed ik niets bijzonders en kon zo bij Mark (Wassink) blijven. Volgend jaar ben ik vanaf 1 januari full-prof met de steun van Husaberg en Bookings.com en ga dus alle WK’s rijden. Ben ook van plan de ONK enduro in de E2 mee te rijden evenals alle MX1 kampioens wedstrijden behalve een die samenvalt met een WK”.

Ralph Hubers
Hoewel hij al jaren met veel plezier voor Yamaha rijdt, ook als testrijder, komt aan die samenwerking na zo’n 10 jaar een eind. Door een reorganisatie gaat het testgebeuren naar Zuid-Europa, daarnaast wordt er (net als bij vele anderen) bezuinigd en is er minder geld ter beschikking. Het aanbod dat Ralph kreeg voor 2010 was dan ook een stuk minder. Toen vervolgens Joep Teunesen van JTX Racing uit Cuyck met een mooi aanbod kwam was de keuze snel gemaakt. “Het waren mooie jaren bij Yamaha, maar soms moet je eens veranderen”. Zo gaat Ralph in 2010 op een KTM 250 4-takt rijden en zoals ook in deze tweedaagse gebleken is; “die KrenTeMikken gaan prima van de plek. Wellicht dat het een 290cc wordt, die hebben weliswaar hetzelfde topvermogen maar komen net ietsje beter de bocht uit”. Het is nog onduidelijk of die motor in 2010 kan worden toegelaten.

Erwin Plekkenpol
Op de zojuist verschenen deelnemerslijst voor de 2e ronde van de FIM indoor World Enduro cup 2010 op 5 december 2009 in Genua staat ook weer Erwin Plekkenpol. Na zijn succes vorig jaar in de Dark Race kon dit niet uitblijven. Mooie deelnemerslijst met voorlopig leider Blazusiak (winnaar van de 1e ronde in Shefffield), Ahola, Knight, Meo, Nambotin, Ljunggren en noem maar op.

Lucht Mobiele Brigade Enduroteam
Het Commando Landstrijdkrachten had dit jaar een 4-man team op KTM in competitie; Peter Hageman EV40, Jos Bourgondien NV50, Iwan Haagsma en Bart Elferink. Deze militairen deden het in het sterke clubteam veld lange tijd erg goed en een derde plaats leek haalbaar. Helaas raakte de ‘man met hamer’, die huishield op de tweede dag onder 55% van de deelnemers, ook de LMB rijders en daardoor werd die mooie derde een iets minder mooie vijfde (ex aequo vier, maar laatste resultaat telt). Voor 2010 ligt er weer een mooi plan met een stevige ambitie om 4 competitieve KTM rijders een goede herkenbaarheid (kleding) en idem teamondersteuning te geven en minstens een individueel kampioenschap en de winst bij de teams te behalen.