enduro.nl

Hans Vogels wint met overtuiging glibberige seizoensopener

GAAT HET DOOR?
De vraag die afgelopen week de hele Nederlandse enduro gemeenschap bezig hield, “Gaat Enter door?”. Er lag sneeuw en dat leek een heel obstakel. Daarin hadden velen nog nooit gereden, en dus was het eng en dat soort uitdagingen willen we kennelijk tegenwoordig niet meer. Het is ook niet zo vreemd dat heel wat rijders geen ervaring met sneeuw hebben. De echt laatste wedstrijd in de sneeuw was in 2005 tijdens de Kampioensrit in Borculo. In één dag viel zoveel sneeuw dat het dagelijks gebeuren in Nederland voor een groot deel op slot sloeg, en dus ook de enduro. Onder het motto dat een enduro in principe altijd door gaat totdat veiligheid in het geding is of overmacht dwingt tot beëindiging, moest in Borculo al op de eerste dag van de tweedaagse alles worden afgeblazen. Dit was voor wat betreft een tweedaagse een unicum, hoewel het wel eens vaker voorkomt dat een wedstrijd wordt ingekort.

Ook vroeger, toen alles anders was met mannen van staal en motoren van hout (tegenwoordig misschien andersom!!), gingen ritten bijna altijd door. Wie herinnert zich enduro’s als Nieuwe Niedorp (Prutrit) en Blija (Waddenrit), toen nog betrouwbaarheidsritten genoemd. Daarbij gingen de motoren zo diep de bagger en de klei in dat niemand nog dacht dat die er ooit nog uit zouden kunnen komen. Maar er werd gereden, en vooral de deurzetters kwamen rond. Ook kwam het in de jaren ’80 en ’90 regelmatig voor dat Enter, en daarmee komen we wat dichter bij het thema, sneeuw had liggen op keihard bevroren akkers. Als je traditioneel in januari organiseert, is dat ook niet zo verwonderlijk. Ook toen ging het gewoon door. En is het in Finland en Zweden ook niet zo dat er 5 maanden per jaar sneeuw ligt en de enduro’s daar gewoon doorgaan? Soms met spikes banden (enkele millimeters en dus niet die lange van de ijsspeedway), maar niet altijd. Waarom denk je dat uit die landen van die goede rijders komen als bv Salminen, Eriksson, Ahola en nog heel veel meer? Degene die in dat soort omstandigheden doorzet, er mee leert omgaan en dus goed leert rijden kan dat nog veel beter als het droger is. En inderdaad zijn de Neerlandse enduro’s de laatste jaren steeds droger en is men de spannende gevechten met de elementen gewoon een beetje verleerd.

De angst overheerste en zo hadden veel rijders en een enkel team erop aangedrongen af te lassen. Dat zag echter de Enterse Motor Club (EMC), die maanden voorbereiding met heel veel vrijwilligers in het (bevroren) water zag vallen, bepaald niet zitten. Er was met maatregelen best te rijden. En vroeger ging het toch ook gewoon door als er sneeuw lag? Voor de kersverse wedstrijdleider Wilco Bruijn was er in korte tijd veel te leren. Door ter plaatse de situatie te bekijken, enkele aanpassingen te bespreken (vermijden van ijzige stukken), de achterban te raadplegen en logisch na te denken resulteerde het besluit, ‘it giet oan’ zoals voorzitter EMC Antoon Slagers het in goed Enters verwoordde. En daar kon een ultieme poging met een SMS offensief (overigens niet unaniem) vanwege de vrees voor dikke sneeuwbuien op de dag zelf, niets meer aan veranderen. De weerradar was duidelijk, het zou meevallen. En achteraf was dat ook zo, het beetje stuifsneeuw dat viel bracht nauwelijks problemen.

AANPASSEN
De EMC bereidt zich al jaren langdurig voor op hun jaarlijkse enduro hoogtepunt. Op de website www.reggerit.nl was vooraf te genieten van de voorbereidingen en de moeite die talloze vrijwilligers zich, met steun uit het hele land, al maanden getroosten om er een mooie enduro van te maken. Zo werden onder andere heel wat bruggetjes aangelegd en over het riviertje De Regge zelfs met dikke H-balken. Aan het op de meeste besneeuwde akkers netjes aangeschoven pad zou het ook niet liggen. De preparatie van de route had een hoge mate van perfectie. Meer was menselijkerwijs niet te doen onder deze omstandigheden. De rijders waren natuurlijk ook zelf aan zet. Rijtechniek aanpassen en fysieke maatregelen als allerlei handvatwanten om te voorkomen dat al snel koude handjes zouden ontstaan. Erg dik aankleden was nu ook weer niet nodig daar het activiteiten niveau op een enduromotor meestal wel voor voldoende warmte van binnenuit zorgt. Toch reden er nog enkele Michelin mannetjes rond, niet altijd was duidelijk of dat nu alleen kwam door een dikke kledinglaag …. .

In glibberige omstandigheden komen de echt technische rijders bovendrijven. De digitale rijders die na een bocht het gas vol open zetten en keihard remmen voor een bocht, hadden het hier erg erg moeilijk. Hier ging het om de hendels met een fluwelen handje millimeters kleine uitslagen te geven. De motor laten trekken met nauwelijks achterwielspin en remmen tot het net begint te glijden en dan weer lossen, dat is de kunst. Het gasdeel lukt weliswaar met een soepele 4-takt wat makkelijker als met een vinnige 2-takt. De 300+ cc tweetakt rijders hadden het dan ook minder makkelijk om het wat piekiger vermogen in goede banen te leiden. Het aanremmen van de bochten was eigenlijk niet anders dan anders, het komt aan op anticiperen. Alleen ligt het rempunt nu wat anders/eerder. Ook het kiezen van een goede lijn, het door de bocht heenkijken en inschatten waar een mooie vloeiende lijn en grip ligt bleek zeker nu meer van belang als ooit. De ‘echten’ met schoolvoorbeeld Hans Vogels voorop speelden met hun motor, controleerden de voor- en achterwieldrift, gingen nauwelijks onderuit en reden de mooiste tijden met een schijnbaar speels gemak. Een genot om naar te kijken voor de kenner. Het andere uiterste vormden degenen die vochten met het gas en wielspin en zich vermoeiden in vele schuivers waarbij diverse door de koude hard geworden voorspatborden sneuvelden. Dat dit niet leidt tot strakke tijden, laat zich raden.

LANGE PROEVEN EN ROUTE INGEKORT
De route van een kleine 80 km mochten de Inters 2,5 keer rond en de nationalen en daglicenties 2 keer. Drie proeven boden allen een mooie afwisseling tussen bossages (kruip-sluip werk), goed berijdbare akkers en hier en daar een bruggetje. Proef 1 kende een rijtijd van rond de 5 minuten, de tweede waar ook nog enkele springschansen in waren opgenomen rond de 11 minuten en de derde proef met lange rechte paden en plaatselijk erg gladde stukken van ruim 10 minuten. Let wel dit waren de tijden van de inters, de nationalen hadden er beduidend meer tijd voor nodig. De eerste ronde was alles in de relatief verse sneeuwlaag goed te rijden en was er behoorlijk grip. In die ronde telde de derde proef niet vanwege de gladheid (ondanks strooien met zout) en werd er eerst een rondje aan gesnuffeld wat sommigen wat te letterlijk namen met een (koude) bodemknuffel. De tweede ronde zou het, zoals altijd, beter moeten worden. Deze endurowijsheid kwam hier niet tot volle wasdom, het werd juist steeds gladder en daardoor wel gevaarlijker. De wedstrijdleider besloot na een ronde de wedstrijd voor alle deelnemers te beperken tot twee ronden. Daarmee was in ieder geval meer dan de helft reglementair verreden en kon de wedstrijd meetellen voor de competitie.

Vooraf hadden maar liefst 231 inschrijvers zich gemeld. Op de dag was dat echter geslonken tot 157 deurzetters die van start gingen. De koude en gladdigheid vergde zijn tol. Velen gaven voortijdig op of overschreden de tijdlimiet (15 minuten voor inters en 30 minuten voor nationalen) en werden gediskwalificeerd. Vooral bij de nationalen bleek bij velen een gebrek aan reglement kennis. Een eenmaal opgelopen achterstand mag je niet inlopen, het tijdschema schuift op met je vertraging. Inlopen kost extra tijdstraf of bij meer dan 5 minuten zelfs diskwalificatie. De tijd bleek strak te staan ondanks dat Slagers en Wilhelm Palthe de route hadden voorgereden en bij die tijd maar liefst 15 minuten hadden opgeteld. Maar zoals al aangegeven, ging die endurowijsheid niet op en was op tijd rijden een hele kunst. De nationalen hadden er flink moeite mee, de inters een stuk minder ook al viel ook daar menig strafminuutje. Uiteindelijk werden 101 rijders geklasseerd.

ONK INTERS E1
Alle ogen waren gericht op de kersverse kampioen van 2009 Amel Advokaat. Die reed een snelle eerste proef maar kwam toch niet lekker in zijn ritme. Dat bleek ook wel doordat hij bijna elke proef wel een keer of twee in de fout ging. De naar JTX-KTM overgestapte Ralph Hubers was duidelijk beter in zijn element en had na twee proeven de leiding in handen maar maakte daarna enkele foutjes op met name proef drie en verloor terrein. Erald Lammertink, nu op de team
VRM / Lammertink KTM, zat er van meet af aan dichtbij en kwam juist vanaf de derde proef echt op gang. De foutjes van zowel Advokaat als Hubers maakten het voor technicus Lammertink makkelijk de winst te pakken. Om de tweede plaats nog binnen te halen probeerde Hubers nog een slotaanval op Advokaat. Hij reed nog een acht seconden van het gat af maar bleef steken op een kleine vier seconden, waardoor de tweede plaats bij Advokaat kwam en Hubers het met de derde moest doen.

Rik Broer kwam op de kortere proef 1 goed mee maar kon het op de langere proeven 2 en 3 niet bijbenen. Ondanks dat was het best haalbare in dit sterke veld een dik verdiende vierde plaats. Marcel Kleinhorsman reed een constante wedstrijd en mocht een mooie vijfde plaats bijschrijven. De vanuit de N1 gepromoveerde Ian Olthof kon niet deelnemen vanwege een knieoperatie waarbij de loshangende kniebanden (bijna alle) weer zijn bevestigd. Voorlopig zal het herstel hem nog wel even aan de kant houden. Wie we echter helemaal niet meer gaan zien is Barend Haaijer. Hij was de vierde musketier samen met de al genoemde drie koplopers en deed flink mee voor de ereplaatsen. Hij gaat zich richten op zijn maatschappelijke carrière en stopt (voorlopig) met de motorsport. Voorlopig want dat virus zit toch in zijn bloed, dus……

ONK INTERS E2
Na maanden afwezigheid zou Hans Vogels hier de eerste enduro verrijden na zijn zware blessure. De vraag of hij voldoende hersteld was werd al snel beantwoord. Vanaf de eerste proef legde Vogels iedereen zijn wil op. Minstens 15 seconden won hij per proef en op de langere proeven werd dat al snel het dubbele of meer. Er stond geen maat op zijn foutloze, soepele en vloeiende stijl waar iedereen van genoot. Het zelfvertrouwen en de ‘speellust’ straalden er vanaf. De nieuwe status van full-prof voor het Husaberg-Booking.Com team en recente trainingen in o.a. de sneeuw geven goede hoop op een mooi WEC seizoen. Met de winst onbereikbaar bij Vogels mocht de rest van het pak om de tweede plaats strijden. Van meet af aan reed kersverse inter Robin Nijkamp de sterren van de hemel. Tenminste als je Erwin Plekkenpol en Erik Davids daaronder rekent. Die waren beiden een keer sneller dan Nijkamp maar verloren op de overige proeven te veel om te voorkomen dat Nijkamp een meer dan prachtige tweede plaats optekende bij zijn inters debuut. Dat belooft wat voor de rest van het jaar. Davids scoorde een tijdstrafminuutje op het krappe tweede traject en moest zo een zeker lijkende derde plaats aan Plekkenpol laten. Plekkenpol moest duidelijk nog wat wennen aan de 450 KTM maar was blij dat het WEC avontuur erop zat. Het maandenlang gemis van het thuisfront en het leven als een monnik in Italië, Spanje en Portugal was hem niet in de koude kleren gaan zitten. Het seizoen was daarnaast ellenlang waar de lol in het rijden ernstig onder lijdt. Nu als accountmanager aan de slag met mooie vooruitzichten, ziet de wereld er toch weer leuker uit. ‘Het was een mooie kans, maar de top halen was voor toch mij niet weggelegd. Fijn dat Hans nu die kans krijgt. Die gaat het vast anders doen’. Ook de vierde plaats ging aan de neus van titelverdediger Davids voorbij doordat ook Jan Winters wist te profiteren van het te laat klokken. Zo werd de vijfde plaats Davids’ deel. Marco Teunissen verscheen niet aan de start doordat hij nog niet voldoende hersteld is van zijn tijdens de kampioensrit opgelopen schouderbreuk. Dat was jammer, want dit technische werk is een kolfje naar zijn hand.

ONK INTERS E3
Met de overstap van Mike Kock vanuit de E2 naar de E3 heeft regerend kampioen en zilveren EK medaille drager Mark Wassink er weer een interessante tegenstander bij. Kock reed een snellere eerste proef maar dat was nagenoeg volledig terug te voeren op Wassinks start in de allereerste minuut. Wassink mocht samen met Gert-Jan Boekhorst en Bas van Hunnik het spoor zoeken op de maagdelijke route en proeven. Dat was in de eerste ronde zeker een handicap en tijdvreter. Zij die later kwamen, waaronder Kock, konden het spoor volgen en dat scheelde een slok op een borrel. Wassink hield het hoofd koel en won drie van de overige vier proeven waarmee hij de winst veilig stelde. Kock viel de tweede wedstrijdhelft wat terug en zo kreeg Boekhorst hem na een aanvankelijk wat twijfelende start in beeld. De eindsprint van Boekhorst was sterk en leidde zelfs tot het winnen van de vijfde proef voor Wassink. De achterstand was echter te groot om nog tweede te kunnen worden. Boekhorst had zich snel aangepast op de voor hem nieuwe omstandigheden en vandaag zeker bijgeleerd. De derde plaats werd zijn deel hoewel aanvankelijk Bjorn Schreijer en Erik van Klinken daar aanspraak op maakten. Zeker Schreijer ging goed maar een flinke uitglijder op de vierde proef kostte de aansluiting waarna een alsnog verdiende vierde plaats in zijn balboek kwam te staan. Van klinken had veel moeite met de gladde vijfde proef maar wist toch de vijfde plaats vast te houden.

INTERS VETERANEN 40+ EV40
Nu de topper van 2009 Toine van Dijk voorlopig genoeg heeft van enduro rijden en Peter Bergsma schitterde door afwezigheid ligt alles open in deze klasse. Rallyrijder Rob Verstegen sprong in dit gat en reed gelijk maar de aanwezige concurrentie op een flinke achterstand. Het gat was zo groot dat hij zich twee tijdstrafminuutjes kon permitteren. Opmerkelijk was nog zijn derde proef waarbij hij een tweede dagtijd neerzette achter Vogels. Of dat een getrouw beeld is moge we gelet op zijn andere tijden betwijfelen. Voor de uitslag maakte het in ieder geval niets uit, Robbie won toch wel. Als tweede meldde zich Marc Hanegraaf die goed ging en ondanks een tijdstrafminuutje derde man Patrick Schellekens kon voorblijven. Wopke Hoekstra versloeg Arjan van de Veld voor de vierde stek. Van der veld voelde zich duidelijk minder op zijn gemak op dit glibberige spul maar mocht met een vijfde plaats niet ontevreden zijn. Op het eind van het seizoen telt elk punt, en we hebben hem al vaker sterk zien terugkomen.

SCRATCH ONK INTERS (Motorgazet bokaal)
In de scratch domineerde Hans Vogels (E2) alsof hij nooit weggeweest was. Hij won alle proeven met schijnbaar gemak en reed daarbij en-passant de hele concurrentie op vette achterstand (2,5 minuten). Daarachter was de strijd een stuk spannender en ging tussen de top drie van de E1. Amel Advokaat, Erald Lammertink en Ralph Hubers zaten dicht bij elkaar en reden om beurten de snelste tijd in dit groepje. Halfweg had Hubers de tweede plaats strak in handen, totdat Lammertink een opmars begon die eindigde op de tweede plaats. Advokaat profiteerde van een kleine terugval van Hubers en pakte de derde plaats voor Hubers op vier. De net gepromoveerde inter Robin Nijkamp (E2) gaf een ijzersterk visitekaartje af door de vijfde plaats op te eisen voor scratchwinnaar 2009 Mark Wassink (E3) die op de heelhoud toer zat.

EURO/ NATIONALEN N1
De vele nieuwe gezichten aan de start gingen vol de strijd aan om de mooiste ereplaatsen. De net 18 jaar zijnde Sven Leestemaker komt uit de MX2 cup cross en reed dermate goede tijden bij elkaar dat hij vijf strafminuten overwon en zich als sterkste bij de prijsuitreiking mocht melden. Kelvin Seppenwoolde kwam vandaag te kort maar wist toch de schade te beperken tot een prima tweede plaats voor Rick Kock (3). Fernando Costa pakte de vierde stek en hield zo Niek Dijkman op vijf.

EURO/ NATIONALEN N2
Na het promoveren van de eerste 7 van 2009 lijkt de weg vrij voor Erwin Wolting. Hoewel Martijn Jacobs een enkele keer sneller was, kwam de overwinning door meer regelmaat bij Wolting. Jacobs wist de tweede positie vast te houden voor de net iets minder snelle Sander Boer (3). Rob Homan hield het strafpunten boekje evenals vele anderen niet droog maar stelde wel de vierde plaats veilig voor vijfde man Paul Oomen. Oscar Pelgrim werd door zijn vriendin ‘gedwongen’ om mee te doen, verzamelde een pak straftijd en zag zo een vierde plaats veranderen in een alsnog aardige tiende.

EURO/ NATIONALEN N3
Net als in de andere nationalen klassen werd hier driftig gegrossierd in tijdstrafminuten. Na enkele jaren MON cross was Tristan Schuring weer terug in de enduro. Hij bleek met afstand de snelste man maar verzamelde liefst 6 minuutjes en moest daardoor de winst laten aan Michel Schroten die de winst haalde door op de route slechts 1 strafminuut te scoren. Schuring beperkte de schade tot tweede, maar had daarbij een mooi gaatje naar derde man Mike Jansen die ook al 6 minuutjes kon bijschrijven bij zijn derde plaats. Anne Pennings (4) had nog iets meer straftijd maar toch voldoende snelle tijden om Jan Boersma naar de vijfde plaats te drukken.

NATIONALEN VETERANEN 40+ NV40
Herbert Abbink greep het initiatief en sprokkelde de eerste ronde snelle tijden bijeen. Daarna viel hij wat terug en leek Erik Buursema het heft in handen te gaan nemen. Die bleef steken op 25 sec en een extra strafminuut zodat Abbink zijn eerste overwinning kon vieren met Buursema als tweede. Johan Pieper had ook flink wat straftijd maar stelde toch de derde positie veilig voor Jeroen Vriezekolk (4). Jan Kocken had net als Vriezekolk 8 minuten straftijd bijeengesprokkeld maar de proeftijden waren ietsje minder zodat hij met een vijfde plaats alsnog prima uit de bus kwam.

NATIONALEN VETERANEN 50+ NV50
Titelverdediger Jan Lemmens werd door de sportarts voorlopig medisch afgekeurd vanwege een dipje in het cardiogram. Lemmens was er rustig onder zich realiserend dat gezondheid prevaleert en gaat de medische molen in. Oud-GP crosser Henk Seppenwoolde leek er met de winst vandoor te muizen. Helaas pikte hij net een strafminuutje doordat hij de vlag te vroeg passeerde en de oplettende Tijdcontrole mannen hem direct afklokten. Die minuut kostte de winst waardoor Hans Bekhuis de enige trofee mocht gaan ophalen. Seppie was met een tweede plaats zeker niet ontevreden, vond het wel een echte enduro. Net als vroegah, voor de echten! Daarachter waren de strafminuten scherprechter voor de klassering en zagen we Anjo van de Brink op drie voor Bert van Amstel op vier en Gijs Heinicke met maar liefst een full-house van 30 minuutjes op de vijfde plaats. Titelkandidaat Jos Bourgondiën had geen fijne dag (hij was overigens bepaald niet alleen), raakte in tijdnood en kreeg met meer dan 30 minuten een DNQ achter zijn naam. In de huidige puntentelling is de kans dat een rijder een nulresultaat weet te overwinnen, en dus de kans dat Lemmens of Bourgondien alsnog kampioen worden bijzonder laag. Er is dus een vacature….

SCRATCH NATIONALEN (Twin Air bokaal)
Een nieuw seizoen en nieuwe kansen brengt de winst bij Erwin Wolting (N2) voor klassegenoten Martijn Jacobs en Sander Boer. Herbert Abbink (NV40) noteert een mooie vierde plaats voor vijfde man Michel Schroten (N3). Tristan Schuring (N3) had een mooie tweede kunnen worden ware het niet dat daar zes minuutjes tussen zaten.

DAGLICENTIES
De opkomst was bijzonder laag met drie starters. Daarvan vielen er twee uit en de laatste overblijvende eindigde precies met 30 minuten straftijd. Deurzetter Henk Nijmeijer kreeg zo de enige beker.

CLUBTEAMS
Nu Hans Vogels weer ‘on track’ is, gaat het MAC Veenendaal (Vogels, Hubers en Lammertink) ook weer naar den vleze. Met twee keer de winst en een derde plaats werden de ‘heersers’ van 2009 VAMC De Graafschapsrijders 1 (Advokaat, Plekkenpol, Wassink en Schreijer) teruggedrongen naar de tweede plaats. MC De Toerenteller 1 (Davids, Rob Verstegen en Henry Pol) kwam uit op drie..

MERKENTEAMS
Met twee winnaars was KTM WPM 1 (Lammertink, Wassink, Plekkenpol en Broer) ditmaal Husqvarna JT Benelux 1 (Bas van Hunnik, Marco Langenbach, Sander Boer) te snel af. Yamaha Gebben Motoren en Chevrolet Van Veen (Jirry van Veen, Erik en Allan Davids en Dave Elsinga) mochten een mooie derde plaats optekenen; zij waren het laatste team dat geklasseerd werd. De anderen hadden minder dan drie uitslagen en kregen daarmee een DNF.

DE ‘DUIK’ VAN DE DAG
Er werd natuurlijk volop gesnuffeld aan de sneeuw. De eerste keer de voorrem gaf vaak een heel apart gevoel van binnen. We vonden er een die wel heel diep de helm in de sneeuw stak, Ab van der Ham heeft de eer. Het verhaal verteld niet of dit nu voor of nadat hij was uitgevallen was.

EEN GOED BESLUIT
De weergoden waren de EMC deze keer niet gunstig gezind, toch werd het een prima verlopen evenement. Daar leek het met vele vragen vooraf om af te lassen aanvankelijk niet op. Deze werden echter niet gehonoreerd door de nieuwe KNMV wedstrijdleider Wilco Bruijn. Wel kortte hij vanwege de gladheid de route op de dag in. Achteraf terechte besluiten voor een mooie strijd met idem winnaars. Bruijn bevestigde daarmee de druk aan te kunnen in de niet eenvoudige enduro omgeving. Voor de EMC betekende het heel veel extra werk. Maar zoals al jaren vertoond, weet de club zijn mensen altijd prima te motiveren voor een prima en veilig evenement. De EMC mag dan ook terecht trots zijn op de getoonde volharding en geleverde prestatie. En niet te vergeten de talloze helpers die ongetwijfeld kou geleden hebben langs de route verdienen grote waardering.

Het aantal verwondingen viel achteraf mee, een gekneusde schouder was het enige dat de dokter mocht optekenen. Iedereen had zijn snelheid aangepast aan de glibberigheid. Op een droge wedstrijd vallen doorgaans door de hogere snelheid meer verwondingen. Daarnaast hebben degene die hier gestart zijn onder unieke omstandigheden hun vaardigheden kunnen verbeteren. Er bleken 101 diehards te zijn die de koude en gladheid wisten te weerstaan en zo kostbare puntjes konden bijschrijven. Uitrijden is nu eenmaal punten verdiend, ook al zijn er vele strafminuten. Het eind van het jaar wordt de balans opgemaakt en dan tellen de hier gescoorde punten vrolijk mee. Van de 74 inschrijvers die hier niet op kwamen dagen, moeten nog enkele rijders betalen. Onder het motto ‘inschrijven betekent betalen’ zal de beproefde ‘dan maar niet starten’ methode in Enter volgend jaar bij de 2011 editie zeker opgeld doen. Daar staat de familie Kuipers garant voor.

Door diverse wijzigingen blijkt de spanning in de individuele klassen volop aanwezig. Dit wordt dan ook vast een mooi seizoen dat verder gaat in Holten op 6 maart..

Tekst: Alex Peters

Foto’s: VSFoto en Sportsfoto

© Het gebruik van de hier geplaatste tekst is alleen toegestaan met schriftelijke toestemming van de auteur.

Alex Peters, Uw evt. reacties gaarne naar: Peters@DeNop.isonzeclub.nl

IN DE ENDURO RAND

Mark Wassink, winnaar E3:
“Ik zat in de allereerste minuut en dan is het spoorzoeken met deze sneeuw. Op sommige paden lag soms wel een halve meter opgewaaide sneeuw. Daar moest iemand de top afrijden, wij dus. Op de proeven was het de eerste ronde goed kijken hoe de route liep. Mijn motto vandaag was strak sturen, geen risico’s nemen en heel blijven. De KTM300 is voor dit geglibber eigenlijk net te sterk onderuit en geeft snel wielspin. Door de uitlaatklep te verstellen was het te beheersen en ik zag dat Mike (Kock) en Gert-Jan (Boekhorst) het niet makkelijker hadden als ik. Ik concentreerde me op hen en niet op de anderen voor de scratch. In Holten is er weer een kans. Dit jaar ga ik alle MX3 crossen doen en de enduro EK’s, de eerste is in mei in Frankrijk.”

Erald Lammertink, winnaar E1:
“Als het zo technisch is als vandaag ben ik in mijn element. Ik moest even op gang komen, kende een schuiver en twee keer een afgeslagen fiets in de proeven. Daarna kon ik de rust bewaren, kreeg er lol in en liet het maken van fouten over aan de anderen. Zo liep het als vanzelf. De training laatst met Hans (Vogels) en Ralph (Hubers) in Budel in de sneeuw is erg nuttig gebleken. De KTM loopt en stuurt hartstikke fijn, kortom het ziet er goed uit dit jaar.”

Hans Vogels, winnaar scratch en E2:
Sinds 1 januari full-prof in het Husaberg – Bookings.com fabrieksteam, en Nederlands hoop op een hoge WEC klassering. “Man, die Husaberg loopt zo lekker en stuurt vederlicht. Moet je weten dat dit niet eens mijn wedstrijdmotor is. Deze hebben we voor erbij, hier rijdt mijn pa wel eens op en heeft al dik 150 uur op de klok. Maar Oostenrijk had het kenteken van mijn fiets niet op tijd gestuurd en dus hebben we gisteravond wat dingen omgezet. Ik heb de laatste tijd veel getraind. Zo ben ik op tweede kerstdag lekker in de sneeuw en vorige week met Ralph en Erald in Budel wezen trainen. Juist door te trainen in deze omstandigheden en er lol in te scheppen bouw ik het zelfvertrouwen en het ritme op om soort van relaxed maar toch snel te rijden. Het ging gewoon lekker vandaag, ik heb me geen moment hoeven forceren. Natuurlijk ga ik alle WK’s rijden en de ONK enduro in de E2. Streven bij de WEC is dit jaar bij de eerste 10 te kunnen komen en het ONK, dat kun je wel raden. Die scratch moet als het even kan weer mee naar Boekel. Binnenkort ga ik met het fabrieksteam naar Spanje voor een uitgebreid trainingskamp. Het WK begint daar in april. In de tussentijd ben ik gevraagd deel te nemen aan het GCC (German Cross Country), een mooi evenement met snelle mannen waar snelheid en behendigheid (spelen) met de motor belangrijk is.“